# چگونه با فرزند خود برخورد کنید؟

- Category: فرزندان
- Author: تحریریه علمی زیباشو
- Published: 2012-05-09T15:51:30+00:00
- Modified: 2012-12-15T21:49:57+00:00
- Canonical: https://www.zibasho.com/archives/6271
- Markdown: https://www.zibasho.com/archives/6271?format=md

---

آيا رفتار فرزندتان شما را ديوانه كرده است؟ حقيقت اين است كه اصلاً پدر و مادر بدون اضطراب در هيچ جاي دنيا وجود ندارد. و همواره پدر و مادر‌ها نگران سلامتي، بهداشت، روابط، نگرش و رفتار كودك‌شان هستند. هميشه نگران موفقيت آنها در زندگي هستند و دائم به خودشان مي‌گويند آرام باش همه‌چيز خوب پيش مي‌رود؛ ولي چگونه مي‌توان آرام بود وقتي فرزند شما به حرف‌هاي شما گوش نمي‌دهد و به رفتار شما توجهي نمي‌‌كند. گاهي حتي داشتن يك خانه آرام و روابط صلح‌آميز به رويايي دست نيافتني تبديل مي‌شود و احساس مي‌كنيد هيچ‌گاه به آن دست پيدا نمي‌كنيد. «مطمئن باشيد زماني كه چيزي را از فرزندتان با خواهش و التماس مي‌خواهيد، هيچ‌گاه به آن دست پيدا نخواهيد يافت؛ زيرا او شما را يك شخصيت آسيب‌پذير خواهد دانست. حفظ آرامش والدين در برابر كودكان بسيار اهميت دارد. ما معمولاً با نشان دادن واكنش‌هاي عجيب و غريب و فرياد كشيدن سعي مي‌كنيم خودمان را آرام و كودكان را كنترل كنيم. بسياري از ما معتقديم كه تنها راه آرامش‌مان حرف گوش كردن بچه‌هاست.

فرياد كشيدن


مشكل از نوع تفكر ما سرچشمه مي‌گيرد. با فرياد كشيدن، در واقع كودكان‌ پي به قدرت خود مي‌برند و فكر مي‌كنند كه آرامش بزرگ‌ترها در دست آنهاست و اين احساس نياز را نشان مي‌دهد. وقتي به فرزند خود مي‌گوييد: من نياز دارم كه با برادرت دعوا نكني و يا لازم است كه به پدرت احترام بگذاري، در حقيقت به او مي‌گوئيد كه من نياز دارم اين كار را انجام دهي تا به آرامش برسم. زماني كه از فرزندان‌ درخواستي داريد، نسبت به آنها آسيب‌پذير مي‌شويد؛ زيرا ممكن است آنها خواسته شما را برآورده نكنند و قطعاً هميشه همه بچه‌ها، خواسته‌هاي والدين خود را برآورده نمي‌كنند و همين جاست كه احساس ضعف و ناتواني مي‌كنيد؛ زيرا دو دستي قدرت را در اختيار كودك خود قرار داده‌ايد. دچار اضطراب مي‌شويد و كنترل فرزندتان از دست‌تان خارج مي‌شود و سعي مي‌كنيد دوباره كنترل او را در دست بگيريد و همين طور كه اضطراب شما افزايش مي‌يابد، به آن واكنش نشان مي‌دهيد و اين واكنش به شكل فرياد و جيغ و انتقاد و سرزنش كودك ظاهر مي‌شود. شما سعي مي‌كنيد او را كنترل كنيد و او نيز به اين امر واكنش نشان مي‌دهد و با شما مقابله مي‌كند. در اين لحظه عصبانيت شما به اوج مي‌رسد و با اينكه سعي مي‌كنيد آن را كنترل كنيد، ولي نمي‌توانيد و اين امر به سادگي به يك تنش دو جانبه تبديل مي‌شود. خيلي سريع تمامي افراد خانواده دچار اضطراب شده و مبارزه بر سر قدرت آغاز مي‌شود و به نظر مي‌رسد كه هرگز اين دعوا به پايان نمي‌رسد. به همين دليل است كه يادگيري مهارت‌هاي حفظ آرامش از ضروريات است.


 آيا در برابر موفقيت فرزندتان احساس مسئوليت مي‌كنيد؟

وقتي كه شما خودتان را مسئول چگونگي رشد كودك مي‌دانيد، فشار زيادي به فكر و روان‌تان وارد مي‌شود، احساس مسئوليت در برابر رفتارهاي كودك موجب اضطراب شده و هر نوع بدرفتاري از طرف كودك، شما را عصبي خواهد كرد.


توقف اضطراب و حفظ آرامش


هدف شماره يك:
 حفظ آرامش؛ تمامي ما در دوره‌اي از زندگي و كار خود حتماً يك رئيس يا مدير داشته‌ايم و گاهي آنقدر از دست رئيس خود عصباني بوده‌ايم كه دل‌مان مي‌خواسته سر او فرياد بكشيم؛ ولي آرامش خود را حفظ كرده‌ايم و به خود اجازه اين كار را نداده‌ايم. اين اولين و مهم‌ترين گام است. به خودتان يادآوري كنيد كه موظفيد آرامش خود را حفظ كنيد و اجازه نداريد عصباني شويد.


واكنش رفتار شما با كودك

با كودك‌تان مقابله به مثل نكنيد و رفتارتان درست مانند او نباشد. هنگامي كه واكنش شما به رفتار كودك درست مثل خود اوست، در واقع طبق خواسته كودك تان رفتار كرده‌ و روش او را انتخاب كرده ايد. شما بايد نوع رفتار و واكنش‌ تان را خودتان انتخاب و بتوانيد آن را كنترل كنيد.


رفتار فرزندان

مهم نيست كه فرزند شما چگونه رفتار مي‌كند، هميشه سعي كنيد به عنوان يك پدر و مادر بهترين روش رفتاري را انتخاب كنيد، [فرزند شما](http://www.zibasho.com/archives/6115) واكنش شما را كنترل نمي‌كند؛ اما اگر گاهي اوقات مراقب نباشيد، اين اتفاق خواهد افتاد. به خود يادآوري كنيد كه هيچ‌كس نمي‌تواند مرا كنترل كند؛ بجز خود من.


 روي رفتارتان متمركز شويد

روي خودتان تمركز كنيد؛ به جاي اينكه روي نوع رفتار كودك‌تان متمركز شويد، روي رفتار خودتان تمركز كنيد؛ به اين ترتيب مي‌توانيد روي احساسات خود بيشتر مديريت داشته باشيد. وقتي روي خودتان و اهداف زندگي‌تان متمركز شويد، نفوذ‌تان به كودك بيشتر خواهد شد و ارتباط‌تان با او بهبود خواهد يافت.


 احساساتي عمل نكنيد

از روي عقل خود تصميم بگيريد و به احساسات زودگذر توجهي نداشته باشيد. قبل از هر واكنشي آرامش خود را حفظ كرده، كمي منطقي و عقلاني فكر كنيد و سپس تصميم بگيريد. اجازه دهيد احساس نقش اطلاع‌رساني داشته باشد.  ولي به آنها اجازه ندهيد فرمان زندگي شما را در دست بگيرند. بهترين نوع تصميم‌گيري، تصميم منطقي و عاقلانه‌ و به دور از احساسات است.


 روش حل مسائل و مشكلات

بيشتر پدر و مادرها در مورد آنچه كه در برابر آن مسئولند و آنچه كه هيچ مسئوليتي در برابر آن ندارند، سردر گم هستند و درك درستي از آن ندارند. برخي از كارها به دامنه وظايف شما محدود نمي‌شود؛ مثلاً انجام تكاليف مدرسه! اين جزء وظايف كودك است و شما در برابر انجام دادن و يا ندادن آن مسئوليتي نداريد. اگر هميشه به فكر رفتارها و كارهاي كودك باشيد، دچار استرس مي‌شويد. كودك را متوجه كنيد كه شما مي‌توانيد روش حل مشكل و مسائل مربوط به او را آموزش دهيد، ولي وظيفه نداريد مشكل را حل و رفع كنيد. به جاي اينكه براي كودك ماهي بگيريد، به او ماهيگيري ياد دهيد. اگر هميشه به دنبال رفع نگراني‌هاي او باشيد، او هيچ گاه معناي مسئوليت را درك نخواهد كرد و شما روز به روز آشفته‌تر و وظايف‌تان بيشتر و بيشتر مي‌شود.


 گوش كنيد

شما مسئول گوش دادن كودك به حرف‌هاي‌تان نيستيد و تنها مسئول هستيد كه در برابر رفتار او واكنش مناسب نشان دهيد. اگر قرار بود هر كس و تنها يك نفر مسئول رفتار ديگري باشد، جهان چه شكلي مي‌‌شد؟
به جاي اينكه خودتان را مسئول رفتار فرزندتان بدانيد سعي كنيد با انتخاب روش مناسب، نوع رفتار او را تغيير دهيد و پيامد‌هاي رفتارش را به او يادآوري كنيد. با اين كار در درازمدت كنترل رفتار كودك‌تان را در دست خواهيد گرفت.
از خود بپرسيد كه چه روش‌هايي به آرامش من كمك مي‌كند؟ برخي افراد با سكوت و حرف نزدن به آرامش مي‌رسند و عده‌اي با يك نفس عميق و برخي هم با انرژي مثبت و تلقين جملات مثبت به خود. به خاطر داشته باشيد كه هيچ‌گاه نبايد هنگام عصبانيت از خود عكس‌العمل زشتي نشان دهيد. كمي در اتاق قدم بزنيد و يا به حمام برويد تا كمي آرام‌تر شويد و يا دست‌كم آن موقعيت و مكان را ترك كنيد.


 فكر كنيد و تصميم بگيريد

يك نفس عميق بكشيد و يك لحظه به كاري كه تصميم به انجام آن داريد، فكر كنيد يك تفاوت بزرگ ميان پاسخ درست و واكنش سريع وجود دارد. حتماً قبل از اينكه در برابر رفتار كودك‌تان واكنش نشان دهيد، يك نفس عميق بكشيد.
اين كار علاوه بر اينكه موجب آرامش شما مي‌شود، فرصتي فراهم خواهد كرد تا بتوانيد فكر كنيد. وقتي سعي مي‌كنيد فرزندتان را مجبور كنيد به خواسته شما عمل كند، در حقيقت سعي مي‌كنيد او را كنترل كنيد، به اين موضوع نيز توجه داشته باشيد كه ممكن است او روز سختي را طي كرده باشد و با فشارهايي كه از طرف شما به او اعمال مي‌شود، روز او سخت‌تر و فشار عصبي روي او بيشتر شود و ممكن است رفتار بدي از خود نشان دهد.


 جملات زير را به خاطر بسپاريد

«آرام باش و نفس عميق بكش»، «اصلاً موضوع مهمي نيست»، «صبر كن»، «كمي فكر كن» و ... هر جمله‌اي را كه به آرام كردن شما بيشتر كمك مي‌كند، در اولويت قرار دهيد.
حتي مي‌توانيد به يك مكان زيبا فكر كنيد و با تصور كردن آن در ذهن‌تان به آرامش برسيد.
سعي كنيد براي خودتان يك تصوير ذهني بسازيد. با تكرار اين تمرين، هنگام عصبانيت، آن تصوير ناخودآگاه در ذهن شما نقش مي‌بندد و احساس آرامش مي‌كنيد.


 به خودتان فرصت دهيد

حتماً لازم نيست بلافاصله بعد از اينكه كودك‌تان با زانو به پاي شما كوبيد، شما از خود عكس‌العمل نشان دهيد، حتي اگر خيلي عصباني هستيد، كمي صبر كنيد. هميشه يك پاسخ منطقي در پي تفكر و هدف و زمان، ارائه مي‌شود. هدف شما حل مشكل و تغيير نوع رفتار كودك است، نه انتقام و مبارزه با او. فكر كنيد كه در اين لحظه با نشان دادن چه نوع رفتاري مي‌توانيد به كودك خود كمك كنيد.  به خاطر داشته باشيد كه اين واكنش در واقع به آرامش و مديريت احساسات شما كمك خواهد كرد و تغيير نوع رفتار كودكي كه از همان ابتدا به اشتباه تربيت شده، كمي زمان‌بر و مشكل است. پدر و مادر همانند رهبر يك سازمان هستند و هر چقدر مدير يك سازمان محترمانه و منصفانه رفتار كند، در كارش موفق تر خواهد بود. مثل يك پدر و مادر مسئول عمل كرده و به پيامد آنچه انجام مي‌دهيد، فكر كنيد. به طبيعت كودك خود توجه داشته باشيد، هيچ‌گاه نمي‌توان يك گورخر را به يك پلنگ تغيير داد! مي‌توانيد به كودك خود كمك كنيد تا مهارت‌هايش رشد كند، اما نمي‌توانيد شخصيت او را ناگهاني دگرگون و مثلاً يك فرد درون‌گرا را به يك انسان شلوغ و شوخ تبديل كنيد. توقعات منطقي و بجا داشته باشيد و بدانيد كه با آرامش خود مي‌توانيد او را به سوي رفتار بهتر هدايت كنيد و وقتي كه شما پدر يا مادر آرامي هستيد، به ناگاه كل سيستم خانواده شما تغيير خواهد كرد. به اين موضوع دقت كنيد كه يك كارمند ممكن است نتواند با يك رئيس خاص كار كند، ولي با فرد ديگري، فوق‌العاده باشد و بسيار هم موفق عمل كند؛ پس اين موضوع به نوع رفتار رئيس اداره بستگي دارد. همين مسأله در مورد نوع برخورد و رابطه والدين با فرزندان نيز صدق مي‌كند. فقط كافي است براي اصلاح رفتار [كودك](http://www.zibasho.com/archives/5181)، ابتدا خودتان را اصلاح كنيد.
زیبـا شـو دات کام

---
Source: Zibasho.com — https://www.zibasho.com/archives/6271