بيا تا گل برافشانيم

آينده مكاني نيست كه به آنجا مي‌رويم، بلكه جايي است كه آن را به وجود مي‌آوريم.راه‌هايي كه به آينده ختم مي‌شوند، يافتني نيستند، بلكه ساختني‌اند و ساختن آنها، هم سازنده است و هم مقصد را دگرگون مي‌كند.

با وام گرفتن از تفكر و انديشه حكمت آموز و راه‌گشايي كه سال‌ها پيش بر حسب اتفاق به دستم رسيده بود، سخن را آغاز نمودم. گرچه تا به امروز معلوم نشده كدام متفكر عاليقدر و انديشمند ژرفنگر چنين استادانه مرواريد كلمات را به رشته جملات چيده است كه با هر بار مطالعه آن نيروهاي دروني انسان به جوشش و كوشش درمي‌آيد و ميل غريبي در انسان پديدار مي‌گردد كه با خود مي‌انديشد «مشكلي نيست كه آسان نشود،مرد آن است كه هراسان نشود».

صادقانه اعتراف مي‌نمايم جملاتي كه در سطور پيشين تقديم شما دريادلان فرهيخته و همراهان قدرشناس نيكوكردار شد، تأثير غريبي بر من گذاشته است. باور بفرماييد براي اولين بار به مفهوم واقعي «كس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من» عميقا معتقد گرديدم و با چند بار خواندن جملات فوق، با چشم دل حقايق زندگي را درك كردم و با تمام وجود به خود اعتراف نمودم كه هر چه شكوه و شكايت از بخت و اقبال و نامرادي‌هاي روزگار سر داده‌ايم، به خودمان برمي‌گردد كه به جاي رفع ناتواني و ناپايداري خويش و ستيزه بيشتر و مداوم‌تر با مشكلات پيش‌رو، آنها را به اين و آن يا به چرخ فلك حواله مي‌دهيم و گله‌مند مي‌شويم كه شانس و اقبال‌مان كمتر از افراد موفق و اثرگذار در جامعه است و يا پول و پارتي درست و حسابي نصيب‌مان نشده تا به عنوان كليدي، قفل‌هاي متعدد درهاي بسته را در مسير پرسنگلاخ خود واگشاييم. باور بفرماييد وقتي كلا‌هم را قاضي نمودم و دفتر خاطرات ذهن و انديشه‌ام را با انگشت خيال بارها و بارها ورق زدم و سبك و سنگين نمودم، صادقانه اعتراف نمودم هر موفقيت و يا عدم موفقيت كه در طول زندگي داشته‌ام، به خودم و به عملكردم برمي‌گردد و شانس و سرنوشت غيرقابل تغييري در كار نبوده است، لذا با مطالعه اين اثر بديع به خودشناسي واقعي خود پرداختم و از آن زمان بيشتر به خداشناسي رو آوردم و مصمم‌تر گرديدم و از آن پس هر روز با سعي وافي و اراده كافي، با فراز و فرودهاي امواج پرتلاطم زندگي به نبرد پرداختم و با قدم‌هاي استوارتر، از هر شكستي تجربه جديدي آموختم و با خود گفتم:
«رنج‌ها آموزگاران دلند،هر كمالي را نخستين منزلند».

هر زماني كه تمام راه‌ها را بسته و خود را خسته مي‌پنداشتم، اين چند جمله اثرگذار را مجددا مطالعه مي‌نمودم و به خود نهيب مي‌زدم راه‌هايي كه به آينده ختم مي‌شوند يافتني نيستند، بلكه ساختني مي‌باشند، لذا به جاي آنكه ديگران را مسؤول شكست و نامرادي خود قرار بدهم، با درونم به گفتمان مي‌پرداختم و با ارزيابي مجدد، مسير ديگري را براي نيل به مقصد و مقصود برمي‌گزيدم و از نو حركت را آغاز مي‌نمودم و هر بار توقعم را كمتر كرده و انتظاراتم را براي ادامه زندگي در چارچوب امكاناتم ترسيم مي‌نمودم و گره‌هاي ايجاد شده را با انگشت تدبير و قدرت صبر، تحمل و شكيبايي باز كرده و خود را يك سر و گردن بالاتر از بالاترين‌ها و آسوده‌تر از آسوده‌ترين‌ها احساس مي‌كردم

و به اين موضوع كاملا معتقد شده‌ام كه: «عمر صوفي همه طي شد به تمناي بهشت، او ندانست كه در ترك تمنا است بهشت».

از اينكه مقدمه سخنم به درازا كشيد، مرا معذور بداريد، لذا به بهانه به پايان آمدن سال كهنه و آغاز بهار، اين فصل پر از راز و رمز رستن و روييدن، شكفتن و شكوفايي، غريدن رعد و جهيدن برق، گريه ابر و خنده خورشيد، آب شدن يخ‌ها و راه افتادن آب در جويبارها، در هم آميختن زمزمه آنها با همهمه كوهسار، سمفوني جاودانه طبيعت را به ترنم واداشته و نسيم روح نواز بهاري، عطر سكرآور سوسن، سنبل، لاله و نرگس و چمن زمردين باران خورده و درختان آذين بسته به خلعت شكوفه‌هاي نوروزي را به مشام جان مي‌رساند و شور و شيدايي در فرد برمي‌انگيزد و آغاز نوروز باستاني را نويد مي‌دهد و جريان يافتن حياتي نو را در شرايين طبيعت بي‌جان زمستاني به تصوير مي‌كشد، با شما عزيزان دوست داشتني تجديد ميثاق نموده و با صميمانه‌ترين تبريكات، بهترين آرزوها، پايدارترين سلامتي‌ها، عميق‌ترين شادي‌ها و واقعي‌ترين همبستگي‌هاي خانوادگي را از درگاه ايزد منان براي همه شما مسئلت مي‌دارم.

در خاتمه عرايضم نتيجه تجربيات زندگي شخصي، مطالعات، رويدادها و مقايسه فرجام كار كهتران و مهتران، عالمان و عاميان، قوي پنجگان غرق در نخوت و غرور و فرو افتادگان تسليم سرنوشت و چشم به راه دست حمايت فرا دستان، بر نگارنده ثابت نموده ثروت قاروني، حكمت افلاطوني و قدرت جادويي نخوت فرعوني در قبال سلامت تن و آسودگي خيال، زدودن حسرت و حسد و خشنود شدن به آنچه كه داريم به اندازه ذره بي‌مقدار شن روان صحراها و قطره‌اي از درياي بي‌كران، ارزش ندارد.

چرا راه دور برويم، بياييد در اطرافمان، وابستگان و دلبستگان را مورد كنكاش قرار دهيم و به عملكرد و سرنوشت آنها با نظر عبرت بنگريم كه فرجام كار افرادي كه از نزديك با آنها حشر و نشر داشتيم و تمام عمرشان با غرور، جاه‌طلبي، خودبيني و خودستايي زندگي مي‌كردند، چگونه رقم زده شد؟
آنها بدون ذره‌اي احساس مسؤوليت در قبال محنت ديگران، عاقبت تلخي را بر خود هموار ساختند و همواره در جهت كسب زور و زر كوشيدند و خانه و زندگي خود را فراخ‌تر و حلقه دوستي‌ها را تنگ‌تر نمودند و پند و اندرز ياران و دوستان مشفق را در قبال حفظ سلامتي حمل بر حسرت و حسد آنها نمودند و شتاب بيشتري براي رسيدن به قله ثروت و مكنت و شهرت از خود به منصه ظهور رساندند و به جاي زندگي كردن، اداي زنده‌ها را به نمايش گذاشتند.

رفتند و رفتند و زماني به مقصد واهي خود رسيدند كه ديگر آثاري از سلامتي جسم و انديشه و يار و ياور مخلصي در كنار آنها مشاهده نمي‌شد. عقاب تيزپرواز دوشين از اوج نخوت و غرور و يكه‌تازي و بلند پروازي امروزه همچون مگس پر شكسته‌اي به حضيض ذلت افتاده و نه رمقي براي رفتن و نه قدرتي براي گفتن و نه اشتهايي براي خوردن دارد و حاضر است تمام اندوخته‌هاي ساليان دراز عمر خود را در ازاء دستيابي به يك هزارم سلامتي از دست رفته معاوضه نمايد، ولي افسوس كه اين آرزويي است محال. همانطوري كه تيري كه از چله كمان رها شود و آبي كه از مخزن روان گردد، ديگر امكان برگشت ندارد.
اي كه دستت مي‌رسد، كاري بكن،پيش از آن كز تو نيايد هيچ كار.
بياييد بهار را باور داريم و از آن پند بگيريم و به پيام آن گوش فرا دهيم كه با زبان بي‌زباني به ما پيغام مي‌رساند كه نترس و تحولي را آغاز نما و فرصت امروز را از دست مده كه فردا خيلي دير است، چرا كه فرصت‌ها و عمر جواني از دست رفته قابل برگشت نمي‌باشد، پس براي ترسيم و ترميم الگوي بهزيستي خود بينديش كه سلامتي، عافيت، تناسب اندام، موزوني قد و سرسبزي و سر زندگي، هديه‌اي نيست كه بر تو ارزاني گردد، بلكه امكاناتي است كه در حال حاضر در دسترس خودداري و اگر از آنها به جا، به موقع و به اندازه بهره گرفتي، بردي و به ساحل سلامتي خواهي رسيد و اگر به جاي آب به دنبال سراب دويدي و لذتجويي و لذتخواهي نمودي، بايد بداني كه باخته‌اي و در چنبره نارسايي‌ها و گرفتاري‌هاي خود ساخته محدودتر شده‌اي و در غرقاب پشيماني‌هاي عديده غيرقابل جبران، بيشتر فرو خواهي غلتيد.

پس بياييد از همين لحظه دنياي بهتري را براي خود بسازيم و همگان با آغاز طليعه بهار و فرا رسيدن نوروز خجسته كه يادگار نياكان‌ مي‌باشد، با حافظ شيرازي هم‌كلام شويم و زمزمه‌ نماييم:
بيا تا گل برافشانيم و مي در ساغر اندازيم ،فلك را سقف بشكافيم و طرحي نو دراندازيم

آرزومندم همواره سلامتي‌تان مدام، سعادت ونيك‌بختي‌تان مستدام و كامتان روا بوده و بي‌نيازتر از هميشه از مرد و نامرد باشيد؛
هر روزتان نوروز و نوروزتان پيروز باد

دكتر سيدضياءالدين مظهري متخصص تغذيه و رژيم درماني

زیبــاشــو دات کام