هیچ کس مرا دوست ندارد …

سلام به همه شما همتون ناامید و دل شکسته من ۱۱ سالمه و مثل شما هستم میگم یک هدف رو تو زندگی تون دنبال کنید منم از ۹ ساله گیم اینطوری بودم اما یه روز وقتی تو تنهایی با نا امیدی داشتم به آسمون نگاه میکردم یه چیزی توی دلم گفت چرا فقط من اینطوری هستم و گریه می کردم همون لحظه یه پسر اومد پیشم نشست و گفت منم مثل تو بودم اون وقت من ۱۰ ساله بودم اون ۱۶ گفت چرا داری تمام روز یک گوشه میشینی و تمام شب و گریه میکنی گفت ببین این برات سوال بود که چرا فقط تو تنهایی گفت منم تنهام پس تو تنها کسی نیستی که تو دنیا اینطوری هستی با قرار دادن یک هدف تو زندگیت بزار تمام غصه ها از دلت بره بهم نگاه کرده و گفت چی میشه وقتی شب ها که به آسمون نگاه میکنی به جای گریه کردن بخندی و از خدا تشک کنی که عقل سالم داری و یک انسان هستی و میتونی زندگیت رو به راحتی تغییر بدی یک لحظه فکر کردم گفتم راست میگه همه شما که اینجا هستین تنها هستین اگه دقت کنین یعنی شما در اصل تنها نیستین اگه همه شما یکدیگر رو بشناسین می تونین باهم دوست باشین منم برای خودم دو هدف پیدا کردم یکی از هدف هام اینه که روزی اون پسره رو پیدا کنم و ازش تشکر کنم که زندگیم رو تغییر داد وقتی هدف دارین انقدر مشغول هدف تون هستین که تنهایی یادتون میره

سلام من هم دوست دارم

قبل از اينكه وارد دبيرستان بشم، رفيقاي زيادي داشتم. يعني از كلاس هفتم رو به نهم كم كم دوستام ديگه علاقه بهم نداشتن و حتي اون زمان هم حس ميكردم كه براي ديگران ارزشي ندارم.
قيافم خوبه، قدم متوسط اما اصلا هيكل ندارم.
اخلاقم خيلي خوبه. هيچوقت هم كسي رو بخاطر داشته ها و نداشته ها مسخره نكردم. هميشه خودم گذشت ميكنم. خدا شاهده بخدا..
از كسايي كه خوشم ميان اونا از من خوششون نميان و برعكس.
اين از بحث رفقا.
تو خانواده پدري و مادريمم با همين مشكل مواجه و احساس ميكنم تنها كسي كه داره بدشانسي مياره خودمم.
از ١٢ سالگي خودمو بدشانس ناميدم.
طوري شده كه مثل دخترا همش خونه م و حتي با خانواده ام هم نميرم بيرون و سعي ميكنم خودمو با موزيك، TV و.. سرگرم كنم.
جديدا هم به ندرت ميخندم.
تو مدرسه هم خيلي بهم زور ميگن.
وقتي خودمو تو اينه نگاه ميكنم ببينم مشكلم ا ظاهر چيه، هيچي پيدا نميكنم و حتي بيماري خاصي هم ندارم.
زندگي اينجوري واقعا سخته چون انسان ادمي اجتماعيه.
جنس مخالف هم كه به هر دري زدم، زود در رو بستن.
فكر ميكنم راه حل اينكه از اين مشكل بيام بيرون اين باشه كه باور هامو تغيير بدم و اينو خودمم ميدونم.
اما خب، وقتي كه ٥ ساله اينجوري ام خيلي سخته.
ميخوام تك بعدي باشم.
احساس ميكنم تك بعدي راه حل باشه.
بعضي از دانشمندان هم تك بعدي بودن.
ولي من تك بعدي بودن رو دوست ندارم.

دوستان منم همینطوریم ولی دیگه بسه دیگه از غم نگید

برید پاشید یک میوه بخورید انقدر نا اومید نباشید من این سایت رو دیدم بدجوری حالم بد شد گوشی هاتون رو بزارید کنار برید تفریح من تا یک هفته از موبایل استفاده نمیکنم باعث افسردگی میشه

‌بچه ها غصه نخورید ،منم نه دوست درست و حسابی دارم نه بافامیل رفت وآمد داریم سرگرمی هم ندارم …..فقط خدا راه نجات من و شماست ایمان داشته باشید، که خدا خیلی مهربون تر از پدر و مادره