“ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺏ” ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪﻥ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ بیشترین ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﮎ را ﺍﺯ ﺷﺮﺍﯾﻄﻤﺎﻥ ﻭ ﻣﺘﻘﺎﺑﻼ، ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺩﺭﮎ ﺭﺍ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯿﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ.
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖ، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﯾﮑﺴﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ.

• ﻓﻘﺪﺍﻥ ﻣﻄﻠﻖ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ!!

ﺍﮐﺜﺮﯾﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﺎ، از آنچه هستیم و دوست داریم باشیم، ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ.
ﺩﻣﺪﻣﯽ ﻣﺰﺍﺝ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺗﻨﺪﺧﻮ ﻭ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮﯾﻢ، ﺍﻣﺎ ﺗﻼﺷﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﯿﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺁنکه ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯿﻢ! ﺍﺯ ﻋﻼﺋﻖ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎ، ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻃﻠﺐ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ، شناختی نداریم.
ﺍﯾﻦ ﻓﻘﺪﺍﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺳﺒﺐ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﯿﭻ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﯼ ﺩﻭﺍﻡ ﻧﯿﺎﻭﺭﯾﻢ، ﺯﯾﺮﺍ ﺗﻌﺮﯾﻔﯽ ﺍﺯ ﺣﺲ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ.

• ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻋﺪﻡ ﺗﻌﺎﺩﻝ!!

اکثر ما ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻭ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﯾﻢ. ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﯼ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺗﻨﺪ ﻣﯿﺮﺍﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﻧﻔﺴﻤﺎﻥ ﺑﻨﺪ ﻣﯿﺎﯾﺪ. ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ ﻫﻔﺘﻪﻫﺎﯼ ﺍﻭﻝ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﺮﺝ می‌کنیم، ﺗﻮﻗﻊ طرف مقابل ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﺎﺗﺮﯾﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺷﺪ، ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮔﯿﺮﯼ ﻭ ﺗﻼﺵ ﺑﺮﺍﯼ ﻓﺮﺍﺭ ﻭ…

“ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ” ﯾﻌﻨﯽ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﯾﺘﻤﯽ ﻣﻼﯾﻢ ﺍﻣﺎ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﺩﻫﯿﻢ، ﻭ ﻧﯿﺰ، ﻧﯿﺎﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﯾﺞ ﺑﻪ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﯿﻢ. ﻧﻪ ﺧﻔﻪﺍﺵ ﮐﻨﯿﻢ و ﻧﻪ ﻭﺍﺩﺍﺭﺵ ﮐﻨﯿﻢ ﺧﻔﻪﻣﺎﻥ ﮐﻨﺪ.

• ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ!!

ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ، ﺟﺰﺋﯽ ﺗﻔﮑﯿﮏ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻧﺪ. ﻣﺜﻼ” ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ در ﻣﯿﺎﻧﻪﻫﺎﯼ ﯾﮏ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺎﻃﻔﯽ بفهمیم ﻣﺮﺩﯼ ﯾﺎ ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭیم، ﻋﺎﺩﺗﯽ ﯾﺎ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ما ﺗﺤﻤﻠﺶ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ.

آیا ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻣﯽکنیم؟
البته که نه.. چرا که ﻭﺍﮐﻨﺶ ﻟﺤﻈﻪﺍﯼ ﻭ ﺁﻧﯽ ﻭ ﺳﻠﺒﯽ از خود ﻧﺸﺎﻥ می‌دهیم. ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﺗﺤﻠﯿﻞ، ﺩﺳﺘﺎﻭﺭﺩ ﭘﺨﺘﮕﯿﺴﺖ ﻭ ﺗﺎ ﺯﻣﺎنیکه ﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﻣﺎﺳﺖ، ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺯﯼ ﺫﻫﻨﯽ ﻏﻠﻂ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻏﻠﺒﻪ می‌کند ﻭ ﺍجازه نمی‌دهد ﮐﻪ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻭ ﺩﺭﮎ ﺩﺭﺳﺖ، ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺗﻨﺸﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺟﺪﺍﯾﯽ ﺷﻮﺩ.

•  ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ!!

ﺗﻮﻗﻊ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺎﺳﺖ، ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ. حتی ﺣﺎﺿﺮ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﺑﻪ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎ، ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﻋﻼﺋﻖ ﺍﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯿﻢ. ﻏﺮﻭﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯾﻢ، ﺍﻣﺎ ﺗﻮﻗﻊ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﺍﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻧﯿﺎﺯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭﮐﺶ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ ﺍﻭ ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺳﺎﺧﺘﻪ، ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺻﺮﻓﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺮﺍﮎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ؛
ﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪی ﻣﺎ، ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺗﺎﺯﻩﺍﯼ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ.

ﻭ ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ از نظر روحی، جسمی، مالی، خانوادگی و غیره ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻣﺘﻌﺎﺩﻝ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ، ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺑﭙﺮﻫﯿﺰﯾﻢ. ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻋﺪﻡ ﺗﻌﺎﺩﻝ، ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺳﯿﺐ ﭘﺬﯾﺮﯼ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ.

ﻭ خوب‌تر ﺁنکه، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺎﻟﺐ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺷﺒﯿﻪ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ و ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺴﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﭘﺮ ﮐﺮﺩ.

با تشکر از دکتر ابوالقاسمی

زیباشو دات کام

آیا ﺳﻮﺍﺩ ﺭﺍﺑﻄﻪ داریم؟! یکی از مطالب منتشر شده در زیباشو دات کام است. می توانید عضو فید زیباشو باشید.

جذب شدن به انعکاس خودمان در بیرون!

جستجوی فردی که انعکاسی از ما باشد از شایع‌ترین تئوری‌هایی است که به عنوان دلیل انتخاب معشوق بیان می‌شود. به‌این مفهوم که در فرد مقابل چیزی که در خودمان نیز وجود دارد، ما را به طرف او جذب می‌کند.

در حقیقت در این نوع عشق انسان در جستجوی “خودی دیگر” است. منی که بتواند تصویر مرا چون آیینه در خود انعکاس دهد. منی که برایم آشناست و برایم امنیت به همراه می‌آورد.

گاهی نیز در جستجوی آیینه‌ای هستیم که “خود ایده آل” را به ما باز گرداند. اگر به عنوان مثال “هدفمند بودن” جزو ایده‌آل‌های ما باشد، اینکه بتوانیم عشق فردی هدفمند را به خود معطوف کنیم، برایمان تائیدی است از تصویری که می‌خواهیم از خودمان داشته باشیم.

در حقیقت، ما در این نوع عشق، در جستجوی نگاهی هستیم که ما را در آن تصویری که دوست داریم از خود داشته باشیم تائید کند. البته باید گفت در اغلب عشق‌ها، به میزانی این مولفه به چشم می‌خورد.

هر فردی در رابطه با معشوق تا حدی در جستجوی بازسازی نگاهی است که از خود دارد. نگاه تائید کننده دیگری برای ما نمودی است که چقدر با “ایده‌آل‌هایمان” منطبق هستیم.

ولی زمانی که عشق تنها به‌این جنبه خلاصه شود، می‌تواند نمودی از شخصیت شکننده فرد عاشق باشد که بدون نگاه مثبت معشوق تمام روانش متزلزل می‌شود.

جذب شدن به کسی که مکمل ماست
در این عشق تفاوت‌های فردی دو نفر است که ‌ایجاد کننده احساس کشش بین آن دو نفر می‌شود. در اینجا دیگر شخص در جستجوی همتای خود نیست، بلکه در جستجوی کسی است که جایگزین یک سری فقدان‌های وجودی‌اش شود.

به عنوان مثال فرد تنبل ممکن است عاشق فردی بسیار زبر و زرنگ ‌شود.

عامل اصلی این کشش یافتن ابعادی است که فرد در خود نمی‌تواند ایجاد کند. به گفته روانشناسان در بسیاری موارد این تفاوت نه تنها می‌تواند با گذشت زمان جذابیت خود را از دست بدهد، بلکه حتی ممکن است به صورت عامل اختلاف طرفین بروز کند.

یعنی جنبه‌هایی که در اول ارتباط عامل اصلی انتخاب فرد بوده‌اند، به مرور زمان برای فرد عاشق به صورت ضعف‌هایی غیر قابل تحمل در می‌آیند تا جایی که می‌توانند جدایی دو فرد را باعث شوند.

توجه کنید که این دو نوع گرایش (کشش به فرد مشابه و یا متفاوت) می‌توانند به طور هم‌زمان در یک فرد وجود داشته باشد. در حقیقت روان انسان به دلیل پیچیدگی‌ای که دارد، قادر است در خود چنین تناقضاتی را هم جا بدهد.

شباهت بدون مکمل بودن
متاسفانه شباهت زیاد ساختار روانی، می‌تواند مانع دوام رابطه عاطفی باشد.

به عنوان نمونه، اگر در طرفین، نیاز به تسلط و مدیریت در همه زمینه‌ها به یک شدت وجود داشته باشد، احتمال این که بین این دو فرد نزدیکی عاشقانه دوام پیدا کند کم است.

در این شرایط حتی اگر کششی هم بین دو فرد ایجاد شود، بعد از پایان مراحل اولیه کشش و محبت و با شروع زندگی واقعی، با هم وارد یک “جنگ قدرت” خواهند شد که در آن هر کدام سعی می‌کند قوانین خود را به دیگری تحمیل کند.

یا به عنوان مثال اگر در هر دو این نیاز وجود داشته باشد که دیگری برایش نقش والد و حمایت کننده را ایفا کند و خود نتواند این نقش را برای او بازی کند، باز هم امکان تداوم رابطه عاطفی کاهش خواهد یافت.

در چنین رابطه‌ای، هر دو طرف احساس ناکامی و محرومیت می‌کنند. زیرا نه چیزی که انتظار دارند بر آورده می‌شود و نه خود می‌توانند پاسخ گوی نیاز طرف مقابل باشند.

همزیستی بر اساس نیاز روانی
برای درک همزیستی بر اساس نیاز روانی و بر اساس نقشی که طرفین در یک رابطه بازی می کنند، مثال زیر را عنوان می‌کنیم:

رابطه‌ای را فرض کنید که در آن یکی از طرفین (مثلا زن) احتیاج مداوم به انتقاد کردن و کوچک کردن دیگری دارد و طرف مقابل در نقشی که دارد کاملا احساس رضایت می‌کند.

زیرا نقشی است که از کودکی به او اهدا شده است و با گذشت زمان، رل “قربانی بودن” برایش نقش حیاتی پیدا کرده است.

زمانی که تحقیر می‌شود، می‌تواند به دیگران از اخلاق و بر خورد زنش شکایت کند و با دادن رل قربانی به خود، دلسوزی دیگران را برانگیزد.

این رابطه، رابطه‌ای است که شانس ادامه‌اش زیاد است. زیرا هر کدام از طرفین به گونه‌ای به دیگری نیاز دارد.

در حقیقت این “دیگری” به او یاری می‌دهد که سناریوی ارتباطی مورد نیازش را به اجرا در بیاورد.

یعنی تا زمانی که طرفین قبول کنند به بازی نقششان ادامه بدهند، این رابطه ادامه پیدا خواهد کرد.

ولی همین که یکی از دو طرف به دلایلی (مثلا به دنبال یک روان درمانی) تصمیم به تغییر نقشش بگیرد، زوج متزلزل خواهد شد….
رابطه بر اساس نیاز به ترمیم رابطه‌های گذشته

وقتی دو نفر با هم برخورد می کنند، از نظر روانی هیچ کدامشان دست نخورده نیستند و احتمال دارد روابط عاطفی متعددی را در گذشته تجربه کرده باشند.

یعنی تجربیات مثبت و منفی که در زندگی و در گذشته داشته‌اند ساختار روانی آنها را شکل داده است. سرخوردگی‌ها، تجربیات دردناک و جراحات ترمیم نیافته، جزوی از این تجربیات هستند.

گذشته افراد یکی از عواملی است که در چگونگی انتخاب و برقراری رابطه‌های عاطفی تاثیر می‌گذارد. در حقیقت، ما با برقراری رابطه‌های عاطفی جدید، در مواردی سعی در بازیابی و بازسازی رابطه‌هایی هستیم که در گذشته به نوعی در ما جراحاتی بر جای گذاشته‌اند.

در حقیقت هر رابطه جدید، برای ما به گونه‌ای تلاشی است برای اینکه بتوانیم دوباره آن رابطه را تجربه و به نوعی ترمیم کنیم.

یکی از دلایل این که مشاهده می‌کنیم بسیاری از اشخاص خود را در رابطه‌ای شبیه به روابط قبلی‌شان قرار می‌دهند، این است که سیستم روانی به‌این شکل سعی دارد به نوعی با دوباره زندگی کردن آن رابطه جراحت روانی بر جا مانده را ترمیم بخشد و بدین گونه باعث ترمیم بخش دردناک و جایگزینی آن با “تجربه رضایت روانی” شود.

این جستجوی “تصویری از رابطه‌های عاطفی گذشته”، تا حدی عادی است ولی زمانی مشکل ایجاد می‌کند که در فرد اضطراب‌های شدید که ناشی از “ترس از فقدان یا از دست دادن است” بیدار کند. این اضطراب می‌تواند تاثیر زیادی بر کیفیت رابطه بگذارد و از عمیق شدن آن جلوگیری کند.

زیرا ما دیگر فرد مقابل را آنچنان که هست، با تمام ضعف‌ها و قوت‌هایش، نمی‌بینیم. بلکه او برایمان تبدیل به ابزاری می‌شود که توسط آن، رابطه‌های گذشته مان را بیدار و زندگی کنیم.

عامل دیگری که در انتخاب‌های عشقی ما تأثیر می‌گذارد به “تاریخچه خانواده‌ای که در آن به دنیا آمده و بزرگ شده‌ایم”، برمی‌گردد. در حقیقت “مکانیسم‌های روابط خانوادگی” به نوعی به ما منتقل می‌شود و به عنوان عاملی می‌تواند تعیین کننده اعمال و انتخاب‌های ما باشد.

ما برای اینکه بتوانیم رابطه‌ای عاطفی سالم برقرار کنیم، در بعضی موارد لازم است که ‌این مکانیسم‌های روانی را بشناسیم و به ‌این ترتیب بتوانیم از این منحنی های بسته‌ای که رابطه‌های گذشته و تاریچه خانوادگی مان به ما تحمیل کرده‌اند خارج شویم.

رکسانا خوشابی؛ کارشناس ارشد مشاوره

زیبـاشــو دات کام

پدیده ی عشق و محبت یکی از مطالب منتشر شده در زیباشو دات کام است. می توانید عضو فید زیباشو باشید.

اصلی‌ترین دلایل قهر کردن
اکثر ما در زندگی‌مان تجربه قهر و دلخوری را داشته‌ایم. گاهی خودمان در حل اختلاف‌هایمان با کسی شکست خورده و رابطه را قطع کرده‌ایم و گاهی طرف مقابل این کار را انجام داده است. اما دقت کنید که قهر و قطع رابطه، آخرین راه حل در دوستی و رابطه است و قبل از آن حتما لازم است از ابزارهای موفق‌تر و سالم‌تری استفاده کنیم و با گفتگو و کمی هم استفاده از ابزار جادویی بخشش، روابطمان را اصلاح کنیم. در این جا می‌خواهم در باره گفتگو و بروز موثر احساسات و سپس در باره بخشش دیگران برایتان بگویم. پس توجه کنید:

رفع و حل مشکلات از راه‌های بالغانه
من نمی‌خواهم همان حرف‌های همیشگی را برایتان تکرار کنم و بگویم بیایید در سال جدید همه کدورت‌ها، دلخوری‌ها، قهر و قطع رابطه‌ها را کنار بگذارید و با هم آشتی کنید! هر چند که همه این حرف‌ها هم در دل خود حاوی حقیقت و برکاتی هستند که نباید فراموش شوند. بلکه بیشتر می‌خواهم بگویم مسائل خود را با دیگران حل کنید و بالغانه و بزرگسالانه روابط خود را تنظیم کنید. یعنی قهر را که حرکتی غیر بالغانه است کنار بگذارید و بالغانه تصمیم بگیرید که روابط خود با اطرافیان را بازسازی کنید. در بازسازی ممکن است به این نتیجه برسید که برخی روابط را کمتر و برخی را بیشتر کنید. بعضی رابطه‌ها را محدودتر کنید یا گسترش دهید. همچنین ممکن است به این نتیجه برسید که حرف‌های ناگفته یا ناتمام‌تان را با جدیت اما مودبانه به کسانی که از آنها دلگیر شده‌اید بگویید و رابطه را از زیر نقاب‌های ظاهری نجات داده و عمیق‌تر و حقیقی‌تر کنید. به هر حال قهر کردن راه حل موقت و کودکانه‌ای است، کاری ناپخته و نابالغانه است و بهتر است در سال جدید در قهر کردن تجدید نظر کنید و به جای آن روابطتان را بهینه‌سازی کنی. مهم‌تر این که می‌خواهم به شما بگویم بیشتر دقت کنید، هر چه بیشتر خود و اطراف و اطرافیان خود را بشناسید و کاری کنید انتخابان‌هایتان برای معاشرت و برای ادامه روابط هر چه بیشتر به سود خودتان و دیگران باشد و این، تنها زمانی ممکن است که خودشناسی‌تان بیشتر شده باشد، نیازهایتان را بهتر بشناسید و بدانید باید در هر رابطه‌ای مسئولیت آن رابطه را بپذیرید و برای شکوفا کردن نهال رابطه، به آن نور و آب و غذا بدهید.

حرف اول آشتی‌ها: حرف دل!
خلاصه این پاراگراف این است که برای پایان دادن به کدورت‌ها، حرف دلتان را صادقانه به طرف مقابل بگویید. وقتی حرفتان را از ته قلب می‌گویید، دیگر جایی برای رشد عنکبوت‌ها در قلب ما باقی نمی‌ماند. حتما می‌دانید که گفتگوی صادقانه و بی‌طرفانه و بدور از تعصب می‌تواند مشکلات ما با دیگران را، تا حدود زیادی حل کند اما ناتوانی در روبروشدن آشکار و درست با احساسات، عدم برخورد صادقانه با آنها و به دنبال آن محکوم ساختن بی‌دلیل دیگران، گفتگو و صحبت‌های ما را با دشواری مواجه می‌کند و می‌تواند روی کیفیت و سلامت روابط ما تأثیر نامناسب داشته باشد.
اما بخواهیم یا نخواهیم احساسات، قدرتمندتر از آنند که کسی بتواند آنها را پنهان سازد و به طریقی خود را آشکار می‌کنند. ممکن است روی لحن صدا، زبان بدن و حالات چهره ما اثر بگذارند و یا ممکن است منجر به طعنه زدن، پرخاش‌گری و ناشکیبایی شوند. به علاوه رفتار ما را برای دیگران غیر قابل‌ پیش‌بینی کنند، که این خود باعث می‌شود بین ما و آنها فاصله بیفتد و اگر کینه و بغض ما از طرف مقابل زیاد باشد، منجر به مشاجرات سخت‌تری هم می‌شود.

اگر نقاب بزنیم چه می‌شود
زیر نقاب پنهان شدن و عدم بروز مناسب احساسات، علاوه بر این که بخش مهمی‌از «خودمان» را پنهان نگه می‌دارد، به سایرین هم صدمه می‌زند، زیرا آنها را از نشان دادن واکنش در مقابل احساسات ما و ایجاد تغییر در رفتارشان محروم می‌کند. این کار باعث می‌شود روابط ما حالت مصنوعی و غیر حقیقی به خود بگیرد و هرگز نتوانیم دوستان واقعی پیدا کنیم . همچنین به مرور ما را حساس و زودرنج کرده و از معاشرت‌های بیشتر دلزده می‌کند.

وقتی احساسمان را قایم می‌کنیم ...
طی تحقیقات انجام شده روی گفتگوهای دشوار، دلایل متنوعی برای عدم بروز درست احساسات، در جریان این نوع صحبت‌ها وجود دارد. گاهی از این نگرانیم که اگر از احساسات خود حرف بزنیم، دیگران را برنجانیم یا روابطمان با آنها خدشه‌دار شود یا نگرانیم خودمان در موقعیتی قرار بگیریم که برنجیم. بعضی‌ها مشکلشان این است که طرف مقابل احساساتشان را جدی نگیرد و یا حرفی بزند که به شنیدنش علاقمند نیستند و با مطرح نکردن احساسات تلاش می‌کنند از این نوع مشکلات فاصله بگیرند. از طرف دیگر اغلب ما با احساسات خود غریبه‌ایم، زیرا شناسایی احساسات کار آسانی نیست و اغلب پیچیده‌تر از حدی هستند که ما تصور می‌کنیم. به علاوه احساساتی که ما با آنها مشکل داریم، می‌توانند در ظاهر تغییر یافته‌ای نیز بروز کنند و خود را در قالب احساساتی نشان دهند که برای ما قابل تحملند. بعضی از ما به دلایل تربیتی، داشتن احساس را موضوعی طبیعی نمی‌دانیم و اسباب خجالت ماست.

بعضی دیگر از ما تصور می‌کنیم آدم خوب عصبانی نمی‌شود، گریه نمی‌کند و یا غمگین نمی‌شود. برخی از ما آموخته‌ایم که احساسات دیگران مهم‌تر هستند، شاید به این دلیل که تصور می‌کنیم شادی و خشنودی دیگران بر خوشحالی ما ترجیح دارد و یا اگر مطابق احساس دیگران عمل نکنیم آنها از ما دلگیر می‌شوند و این برای ما عواقبی در پی خواهد داشت. مشکل دیگر این است که داوری کردن را با ابراز احساس اشتباه می‌گیریم. در حالی که داوری کردن، از احساس خشم، رنجش و ناراحتی ناشی می‌شود و باعث می‌شود طرف مقابل ما متوجه نشود ما دقیقاً چه احساسی داریم و در تشخیص آن به اشتباه بیفتد. در نتیجۀ این نوع گفتگو نه تنها مشکلی حل نمی‌شود، بلکه این نوع قضاوت خود به ایجاد کدورت‌های جدید و مستقر شدن عنکبوت‌های بزرگ در خانه قلب ما منجر می‌شود.

گام‌های موثر در ابراز احساس
وقتی با کسی قهر هستید یا کدورت بین شما دارد بیشتر و بیشتر می‌شود بهتر است ابراز احساس را سرلوحه رابطه‌تان قرار دهید. برای ابراز درست احساسات این مراحل را دنبال کنید؛ گام اول اینکه بدانیم نیازی نیست که احساساتمان منطقی و مستدل باشند، تا بتوانیم آنها را مطرح کنیم. می‌توانیم فرض کنیم که احساسات خوب و بجایی نداریم، ولی در عین حال آنها را بروز دهیم. گام دوم این است که طیف کامل احساسات خود را بیان کنیم. اگر در موضوعی احساس خشم، شرمندگی و قدرشناسی را با هم داریم، هیچکدام را قربانی دیگری نکنیم. این باعث می‌شود طرفین، یکدیگر را بهتر درک کنند. گام سوم در بیان احساسمان عبارت است از این که، طرف مقابل را ارزیابی نکنیم، بلکه احساسات خالص خودمان را بدون داوری و سرزنش درباره طرف مقابل، با او در میان بگذاریم. برای انجام این کار می‌توانیم جملات خود را با «من احساس می‌کنم» شروع کنیم. به این ترتیب کاملاً مشخص می‌شود که در محدوده‌ای شخصی حرف می‌زنیم. مثلاً به جای اینکه به همسرمان بگوییم: «چرا در حضور بچه‌ها با من مشاجره می‌کنی»، به او بگوییم: «وقتی در حضور بچه‌ها از من انتقاد می‌کنی، ناراحت می‌شوم و نگران واکنش آنها هستم». گام چهارم این است که انحصارگرانه برخورد نکنیم. اگر ما احساسات تندی داریم، خیلی احتمال دارد که طرف مقابل هم مشابه همین احساس را داشته باشد. هیچ دلیلی وجود ندارد که بروز احساسات را، تنها منحصر به خود بدانیم. و یک نکته مهم دیگر اینکه به دیگران نشان دهیم حرفشان روی ما اثر می‌گذارد و احساسات آنها، برای ما اهمیت دارد.

خداوند رحمان را شاگردی کنیم !
دیگران را ببخشید. بخشش کار خداوند رحمان و رحیم است. این کار یکی از بهترین کارهاست برای این که بزرگترین استاد رحمانیت، یعنی خداوند بخشایشگر مهربان را شاگردی کنیم. جالب این جاست که با این که بخشیدن اشتباهات دیگران در بهبود روابط ما با آنها و حتی در رشد آنها تاثیر مستقیم و موثری دارد اما بخشیدن دیگران چندین برابر بر روح و روان خود ما موثر و برای خود ما ضروری است! اگر چه کینه، بخشی از طبیعت انسان است اما این حالت نه تنها سلامت روان، بلکه سلامت جسمی ما را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. به این دلیل بخشش را بعنوان یکی از بهترین درمان‌ها هم برای روح و روان خودمان و هم برای اصلاح و بهبود روابط توصیه می‌کنند. حتی بخشش دیگران، حرکتی پیشگیرانه در بروز انواع سرطان‌هاست. نتیجه‌ای حیرت‌آور که بالاخره پزشکان متخصص بدان اعتراف کردند! موضوع بخشایش اطرافیان، در یک مرکز روان‌شناسی بالینی با عنوان «عملیاتی برای بخشایش» مورد بررسی قرار گرفت. طبق تحقیقات انجام شده، دکتر دین اورنیش پزشک و محقق معروف آمریکایی، بخشش را جایگزینی بسیار مناسب برای خشم و انتقام می‌داند. او به شوخی می‌گوید: خودخواهانه‌ترین کار برای خودتان بخشیدن دیگران است!

اورت ورتینگتون، مدیر اجرایی «عملیاتی در طلب بخشایش» می‌گوید: هرگاه کینه را به دل خود راه بدهید خود را در معرض یک مسأله حاد جسمی قرار داده‌اید. براساس همین تحقیقات، معلوم شد افرادی که با دوستان، آشنایان و همسایگان خود ارتباط بهتر و بیشتر و مطلوب‌تری دارند، نسبت به سایر افراد از سلامتی بیشتری برخوردارند. بدین ترتیب باقی ماندن در کینه‌ورزی یا دلخوری، بیش از اطرافیان تاثیر منفی بر خود ما دارند. بنابراین بهترین راه رهایی از کینه‌ها این است که هر چه زودتر با گفتگو یا بخشش، آنها را از خود دور کنیم. راستش این کار باید در طول زندگی ما انجام شود و ربطی به سال جدید هم ندارد اما حلول سال جدید بهانه به دست می‌دهد تا این فرایند را راحت‌تر طی کنیم. از این بهانه بخوبی استفاده کنید و سال را با نیت سلامتی جسم و روان خود و دیگران، با شادی و آرامش شروع کنید و تبرک دهید و قلبتان را از عنکبوت‌ها و تارهای آزار دهنده آنها پاکسازی کنید.

روابط دوستانه و صمیمانه با همه!!!
خوش به حال کسی که بتواند با همه افراد روابط دوستانه داشته باشد. اما در بیشتر موارد چنین کاری میسر نیست. ما با توجه به سنخیت و عقاید و سلیقه‌های خود، خواهی نخواهی با برخی افراد کنار می‌آییم و دوستی می‌کنیم و با برخی کنار نمی‌آییم و مرتب دچار تنش می‌شویم. هر کسی حق دارد دوستان خود را از بین کسانی انتخاب کند که با آنها سنخیت و سیالیت بیشتری دارد. بنابراین همه ما می‌توانیم روابط خود را بر مبنای نیاز، سلیقه و سنخیت با هر کسی تنظیم کنیم. بخشش دیگران نیز لزوما به معنای داشتن رابطه تنگاتنگ با آنها نیست. ما می‌توانیم ببخشیم، طلب بخشش کنیم، قهر‌ها را بشکنیم اما رابطه را کمرنگ‌تر تنظیم کنیم تا هر چه کمتر با افرادی که با ما هم سنخ نیستند دچار تنش شویم. در سال جدید عنکبوت‌های قهر را از قلب‌هایمان بیرون کنیم اما روابط را بزرگسالانه و عاقلانه تنظیم کنیم.

مجله دنیای سلامت۹۰

 زیبــاشو دات کام

خانه ای داشته باشم پر دوست! یکی از مطالب منتشر شده در زیباشو دات کام است. می توانید عضو فید زیباشو باشید.

برای این مقاله دو تا از اشتباهات رایج در روابط جنس مخالف را برایتان انتخاب کرده‌ام. به این دو اشتباه توجه کنید:

معمولا وقتی به دخترها می‌گویم دنبال مردها راه نیفتند و با پیشنهادات خود آنها را سر در گم نکنند، با این نوع اعتراضات از جانب دخترها روبرو می‌شوم:
دوره زمانه عوض شده و دخترها هم حق انتخاب دارند.
چرا فقط پسرها باید دختر مورد علاقه خود را انتخاب کنند؟ دخترها هم می‌توانند این کار را انجام دهند!
اگر دنبال پسر مورد نظرمان نباشیم، او به ما توجه نخواهد کرد.
اگر به پسر مورد علاقه‌مان پیشنهاد ازدواج ندهی ، دخترهای دیگر این کار را انجام می‌دهند!
…
باید بگویم منکر حق انتخاب دخترها نیستم اما بستر این حق انتخاب باید مناسب و از قبل فراهم شده باشد وگرنه حق انتخاب دختر تبدیل می‌شود به حق انزجار پسر! شاید در بستر فرهنگی ما، پسرها تظاهر کنند که از دخترهای جسور و با اعتماد به نفس خوششان می‌آید و حتی ادعا کنند که از پیشنهاد ازدواج یک دختر خوشحال شده‌اند اما این نظرها و ادعاها در بیش از نود و پنج درصد موارد به ازدواج ختم نمی‌شود. پسر‌ها به دلیل ذات و ماهیت خود مایلند در رابطه با جنس مخالف، فاعلانه و فعالانه عمل کنند، وقتی دختری فاعل می‌شود و در ارتباط با یک پسر فعالانه عمل می‌کند، پسرها خواهی نخواهی از او می‌ترسند یا فرار می‌کنند. ممکن است در دل او را تحسین کنند یا برای یک ارتباط موقت او را بپسندند، اما دوست ندارند با زنی ازدواج کنند که مانند مردها عمل می‌کند، مانند مردها پیشنهاد می‌دهد و مانند مردها رابطه را اداره می‌کند. آنها ناخودآگاه گمان می‌کنند چنین زنی از نظر درصد زنانگی در سطح پایین‌تری است و مردانگی‌اش بیشتر است. ممکن است این زن، همکار یا مدیر خوبی باشد اما نمی‌تواند همسر خوبی باشد. چون در بستر فرهنگی ما این رسم، یعنی رسم پیشنهاد دادن دختر به پسر هنوز جا نیافتاده و فقط ظاهرا بدان توجه می‌شود و در واقع پشت ادعاهای روشنفکرانه به غلط از آن برداشت می‌شود.
در این جا برخی جملات پسرها را در همین زمینه گردآوری کرده‌ام. سوالی که از تعدادی پسرهای بین ۲۵ تا ۳۵ ساله شد این بود که آیا حاضرید با دختری که به شما پیشنهاد ازدواج می‌دهد ازدواج کنید؟ به جواب‌های آنها توجه کنید:
نه ، ترجیح می‌دهم خودم همسرم را انتخاب کنم و معمولا چنین پیشنهاداتی را از این گوش شنیده و از گوش دیگر بیرون می‌کنم.
از دخترهایی که پیشنهاد ازدواج می‌دهند خوشم نمی‌آید. احساس می‌کنم این دخترها خواستگار دیگری ندارند و می‌خواهند خود را به من بچسبانند و تحمیل کنند.
نه، من به این دخترها می‌گویم دخترهای «آویزون». این‌ها آن قدر به این پسر و آن پسر گیر می‌دهند تا بالاخره شوهر کنند. هدف این‌ها فقط و فقط شوهر کردن است. آنها کسی را دوست ندارند. فقط ازدواج را دوست دارند.
بله، اشکالی ندارد اما من هم حق انتخاب دارم. اگر از او خوشم نیاید صرفا به خاطر پیشنهاد او تن به ازدواج نخواهم داد.
مادرم می‌گوید از دخترهایی که دنبالت راه می‌افتند پرهیز کن. حتما برایت نقشه‌ای در سر دارند.
دختر اگر نجیب باشد به پسر پیشنهاد نمی‌دهد!
معمولا این طور دخترها سلطه گرند. من با دختر سلطه‌گر ازدواج نمی‌کنم. این‌ها بعدها هم در زندگی می‌خواهند حرف خودشان را پیش ببرند.
من احساساتی نیستم. با عقلم تصمیم می‌گیرم. دخترها احساساتی‌اند. از روی احساس به ما پیشنهاد می‌دهند اما من از روی عقل پیشنهاد را بررسی می‌کنم.
هر وقت دختری به من پیشنهاد ازدواج داده، بلافاصله رابطه‌ام را با او قطع کرده‌ام و گفته‌ام که به هیچ عنوان قصد ازدواج ندارم.
بله، معمولا چنین دخترهایی قابل اتکا هستند و در زندگی هم می‌توانند همه چیز را به تنهایی اداره کنند و من می‌توانم کار خودم را بکنم!
هر دختری هم به من پیشنهاد بدهد من با دختری ازدواج خواهم کرد که خانواده‌ام به من پیشنهاد بدهند. چون آنها زن‌ها را بهتر از من می‌شناسند.
…
تعداد این پاسخ‌ها بسیار زیاد است. من در صدد نیستم که به شما بگویم پیشنهاد دادن یک دختر به یک پسر، در ذات خود کار بدی است. تنها می‌خواهم بستر این پیشنهاد را در فرهنگ و در کشور ما بشناسید و با چشم باز تصمیم بگیرید. در برخی جوامع ، پدر یا فامیل دختر می‌توانند پیشنهاد کنند که مردی با دخترشان ازدواج کند. در برخی فرهنگ‌ها خود دختر هم می‌تواند به این کار اقدام کند اما فعلا در کشور ما تعداد پسرهایی که بدین ترتیب تن به ازدواج بدهند بسیار اندک است و متاسفانه چنین ازدواج‌هایی در دراز مدت از نظر پسرها، ارزشمند نخواهد بود.
توجه داشته باشید که شاید پسر‌ها پاسخ‌هایی مشابه آنچه در بالا برایتان گرد آورده‌ام را به یک دختر ندهند. احتمالا آنها از روی ادب به دخترها نمی‌گویند که نظرشان در باره دختری که دنبال آنها راه می‌افتد و با انواع روش‌ها آنها را به ازدواج دعوت یا اجبار می‌کند چیست اما عملشان بر اساس همان پاسخ‌ها و در واقع بر اساس بستر اعتقاد و فرهنگ آنها شکل می‌گیرد. ضمن این که در کشور ما، خانواده‌های پسرها نیز از چنین عروس‌هایی استقبال نمی‌کنند و خود این عدم استقبال، مشکلات عدیده را در ازدواج‌ها فراهم می‌آورد. مشکلاتی که در آینده گریبان دخترها را می‌گیرد.

محبت زیاده از حد، قبل از ازدواج ممنوع!

وقتی دختری، پسری را دوست دارد اغلب می‌خواهد از انواع روش‌ها به او محبت کند و عشق و علاقه خود را ابراز نماید. ابراز عشق و محبت هم در ذات خود کار بدی نیست اما ببینیم نظر پسرها در باره این نوع ابراز‌ها چیست؟
• وقتی دختری به من ابراز محبت می‌کند می‌دانم که مرا دوست دارد. دخترها احساسی‌تر هستند و زود دوست داشتن خود را نشان می‌دهند. اما اگر با کسی مواجه شوند که پولدارتر از من باشد و خانه و ماشین گران‌تری داشته باشد، بلافاصله این ابراز محبت به او انتقال پیدا می‌کند!
روی محبت خانم‌ها نباید حساب کرد! آنها احساسی‌اند و هر ساعت ممکن است به کسی ابراز علاقه کنند.
دختر خوب دختری است که با محبت باشد. اما با محبت بودن دختر، دلیل بر این نیست که با او ازدواج کنم. مشخصات دیگر او برایم مهم است.
دختر‌هایی که زیاد محبت می‌کنند قصد دارند هر طور شده با ما ازدواج کنند. وگرنه چرا باید به این شکل به ما محبت کنند.
همه دختر‌ها به من محبت می‌کنند. آنها می‌گویند من دوست داشتنی‌ام! محبت دخترها برایم طبیعی است.
ترجیح می‌دهم با دختر با محبت ازدواج کنم نه با دختر سرد و بی محبت.
به محبت الکی نمی‌توان اتکا کرد. محبت واقعی در طول زمان و در سختی‌ها خودش را نشان می‌دهد. اگر محبت دخترها واقعی بود تا به آنها می‌گفتیم قصد ازدواج نداریم، ما را رها نمی‌کردند!
محبت باید دوطرفه باشد. چه فایده دارد که دختری که دوستش نداریم هی به ما محبت کند؟
دختری هست که مرا دوست دارد و مدام به من محبت می‌کند. دختر خوبی است اما خانواده‌ام موافق ازدواج ما نیستند. من هم نمی‌توانم بدون توافق خانواده‌ام با او ازدواج کنم و این محبت‌های او در من احساس گناه ایجاد می‌کند. چون می‌دانم سرانجام باید او را رها کنم.
وقتی دختری زیاد محبت می‌کند علامت این است که ما را دوست دارد. پس ما هم می‌توانیم از او سوء استفاده‌مان را بکنیم. این استفاده کار بدی نیست. خود او با محبتش دارد به ما علامت می‌دهد!
…
باید از دخترها به خاطر نوشتن برخی از نظرات پسرها پوزش بخواهم اما تعداد دخترهایی که از روی احساس و گاه بی‌تفکر کافی به پسرها علاقمند می‌شوند زیاد است و می‌خواهم لااقل در این مقاله سعی کنم پشت پرده تفکرات برخی از پسرها را به آنها نشان دهم. متاسفانه درصدی از پسرها هستند که هر در باغ سبزی از جانب دختر را علامتی برای سوء استفاده تلقی می‌کنند. نمی‌گویم همه پسرها چنین‌اند، اما هوشیاری و عقل قبل از ازدواج، حکم می‌کند که به خاطر خودتان هم که شده از ابراز محبت‌های زیاده از حد قبل از ازدواج به چنین پسرانی پرهیز کنید. همچنین در جامعه ما هنوز هم تعداد خانواده‌هایی که به پسران خود اعتماد به نفس کاذب می‌دهند زیاد است. برای چنین پسرهایی ابراز محبت شما کاری عادی است و حتی حق خود می‌دانند که هر زنی باید به آنها توجه و محبت کند، بدون این که خود آنها هم خود را ارتقا دهند و برای طرف مقابل کاری انجام دهند یا محبتی نشان دهند. من موافق محبت محک خورده و دو طرفه هستم. اگر مطمئن شدید که بین شما و پسری چنین محبتی وجود دارد می‌توانید ابراز علاقه کنید وگرنه متاسفانه این ابراز علاقه، برایتان تضعیف کننده خواهد شد.
این را هم بگویم که همه پسرها این طور نیستند. من با پسرهایی روبرو شده ام که باهوش، مهربان و با فهم و شعورند و با ذهنی باز با محبت جنس مخالف برخورد می‌کنند. اما وجود دسته‌ای از پسرها نباید ما را از وجود دسته‌های دیگر غافل کند. محبت زیاده از حد را برای بعد از ازدواج نگه دارید. متاسفانه برخی از دخترها قبل از ازدواج انواع محبت‌ها را به پسرها ابراز می‌کنند ولی بعد از ازدواجاز آقایان تبدیل می‌شوند به زنی بی‌عاطفه که حاضر نیست یک قدم محبت‌آمیز به سوی همسر بردارد. نه آن درست است و نه این. در ابراز محبت تعادل داشته باشیم.

رکسانا خوشابی کارشناس ارشد مشاوره بالینی

زیبـاشـو دات کام

برخی تفکرات نادرست خانمها از آقایان یکی از مطالب منتشر شده در زیباشو دات کام است. می توانید عضو فید زیباشو باشید.

متاسفانه در جریان زندگی روزمره، این نیاز اساسی زنان پاسخ نمی‌گیرد و از آن بدتر این که گاه موضوع برعکس می‌شود و این خود شوهرها هستند که ناخواسته اسباب ناراحتی همسرانشان را فراهم می‌کنند و سلامت روانی آنها را به خطر می‌اندازند. در این جا می‌خواهیم به برخی از رفتارهایی اشاره کنیم که شوهرها ناخواسته بر علیه همسرانشان انجام می‌دهند و بدون این که متوجه باشند آنها را آزار می‌دهند.

البته منظور ما این نیست که زن‌ها هرگز شوهرانشان را آزار نمی‌دهند و باعث رنج و ناراحتی یا افسردگی آنها نمی‌شوند. چون در هر زندگی مشترکی، به هر حال آزارها و آسیب‌های ناخودآگاه یا آگاهانه‌ای وجود دارد که بهتر است هم زن و هم مرد، هر چه زودتر از بروز آن خودداری نمایند.

زورگویی به جای توافق و درک متقابل
مردهایی که در دراز مدت، می‌خواهند خواسته‌های خود را با زورگویی و بدون گرفتن توافق همسرانشان به کرسی بنشانند، پس از مدت کوتاهی خواهی نخواهی همسرانشان را دچار بیماری‌های روان تنی یا افسردگی می‌کنند. منظور از بیماری‌های روان تنی برخی بیماری‌های عصبی است که در جسم هم نمود پیدا می‌کند. مانند برخی ناراحتی‌های گوارشی یا ناراحتی‌های قلبی، و متاسفانه حتی برخی از انواع سرطان. مردانی که ناآگاهانه با شریک زندگی‌شان ناعادلانه، بی صداقت، یا توام با زورگویی رفتار می‌کنند، در سال‌های بعد شاهد بیماری‌های جسمی یا روانی همسرانشان خواهند بود. روش برخورد درست با شریک زندگی، زورگویی و اعمال قدرت یا قدرت نمایی نیست. بلکه قانع سازی با استفاده از عقل و منطق و محبت است. اگر مردی نتواند با استفاده از منطق و محبت، همسرش را قانع کند تا کاری را انجام بدهد (یا ندهد) با اعمال زور نیز او را وادار به انجام آن کار نخواهد کرد و اگر هم این اتفاق بیفتد، و بتواند با توسل به زور کاری را به همسرش تحمیل کند، در آینده عواقب خشم‌های فروخورده و ناراحتی‌های عمیق همسر دامنگیر او می‌شود. کلید حل اختلاف نظرها ظلم نیست، با درک متقابل و خود را به جای همسر قرار دادن و فهم احساس او، با محبت و نرمی و منطق می‌توان خیلی چیزها را تغییر داد.

 بی احترامی، توهین، تحقیر
بی احترامی، توهین، تحقیر، تمسخر، زیر سوال بردن و همه رفتارهایی از این دست، نه تنها رابطه بین  دو نفر را متزلزل می‌کند بلکه معمولا در روابط آثار غیر قابل جبران بر جای می‌گذارد. اکثر انسان‌ها، نمی‌توانند این رفتارها را فراموش کنند. چون آنها را با شخصیت خود مرتبط می‌کنند و گمان می‌کنند طرف مقابل برای آنها ارزش و احترامی قائل نیست و آن‌ها را دوست ندارد. اگر چنین رفتارهایی جلوی دیگران و فرزندان بروز کند، بر شدت آن افزوده می‌شود و فراموش کردن آن هم سخت‌تر می‌شود. اگر همسر، جواب توهین و تمسخر و تحقیر را با همین رفتارها و کلمات بدهد محیط خانواده متشنج می‌شود و مشاجرات و دعواها به درازا می‌کشد. اگر همسر پاسخ و واکنشی نشان ندهد و ناراحتی و خشم خود را در دراز مدت فرو بخورد، نه تنها شاهد بیماری‌های مختلف در او خواهیم بود بلکه به تدریج عشق و محبت او نیز تحت الشعاع خشم و احساس ناامنی او قرار خواهد گرفت و جز گلی پژمرده از وجود او باقی نخواهد ماند. بدیهی است زندگی با یک گل پژمرده، هر کسی را پژمرده خواهد کرد.

طرفداری بی مورد از خانواده
گرچه احترام به خانواده طرفین وظیفه هر زن و مردی است، اما گاهی تایید رفتارهای غلط خانواده‌ها و دخالت‌های بیجای آنها باعث دلخوری و آزار زن یا شوهر می‌شود. اگر مردی بخواهد همیشه حق را به خانواده‌اش بدهد و به خاطر خانواده خود، همسر را طرد کند یا زیر سوال ببرد در واقع رابطه زناشویی خود را مورد تهدید قرار داده و کم کم محبت همسر آزار دیده‌اش را از دست خواهد داد. بسیاری از زن‌ها گمان می‌کنند وقتی همسرشان از خانواده‌اش طرفداری می‌کند یا به خاطر حرف والدین اش، او را آزار می‌دهد یا وادار به انجام کاری می‌کند، مقصر خانواده همسر هستند. در حالی که این طور نیست. چه زن و چه مرد بالغ، باید بتواند بین همسر و خانواده اش تعادل ایجاد کند. باید بتواند بموقع آنها را به هم واگذارد و به موقع و بجا وارد موضوع شود. باید بتواند تعصب را کنار بگذارد وبا درک بیشتر و منطق غنی تر رابطه حسنه بین آن دو ایجاد کند. طرفداری بیجا از هر کس که باشد، موضع او را تضعیف می‌کند و باعث می‌شود دیگران به او بی اعتماد شوند. اگر دختر یا پسری نمی‌تواند بین خانواده و همسرش تعادل برقرار کند و با انصاف و عدالت وارد موضوع شود در واقع هنوز به بلوغ روانی و عاطفی نرسیده است و باید هر چه زودتر درمان شود و رشد کند. متاسفانه بسیاری از این همسران نابالغ وجود دارند که سال‌ها با همین عدم بلوغ به زندگی مشترک  ادامه می‌دهند و بهای این نابالغی شان را همسرو حتی فرزندانشان می‌پردازند.

عدم مشارکت دادن در تصمیمات مهم زندگی
زن و شوهر باید تا جایی که امکان دارد، در کارها با هم مشورت کنند و تصمیم گیری‌ها را با توافق همدیگر انجام دهند. اگر تخصص هر دو آنها برای گرفتن یک تصمیم، اندک است و به حد نصاب اخذ یک تصمیم معقول و منطقی نمی‌رسد لازم است با متخصص موضوع مشورت کنند نه این که با خودخواهی، خواسته غیر منطقی خود را به دیگری تحمیل کنند. رفتارهای خودخواهانه، برای کسی که در دراز مدت قرار است با ما باشد حتی اگر به بیماری مبدل نشود، موجب دلخوری و کینه می‌شود. چنین دلخوری و کینه‌ای برای رابطه ای که قرار است محبت آمیز باشد، آفت سنگینی به حساب می‌آید. متاسفانه فرهنگ برخی از آقایان و حتی تربیت آنان به گونه ای است که گمان می‌کنند باید به تنهایی تصمیم بگیرند و به تنهایی معاملات بزرگتر و مهم تر را انجام دهند و بدین ترتیب نه تنها به همسر خود احساس بد بی مصرف بودن یا نداشتن نقش مهم در زندگی را القا می‌کنند بلکه خود نیز از داشتن کسی که در جمع آوری اطلاعات مفید به آنها کمک کند محروم می‌کنند.

عدم حمایت و بی محبتی
بعضی وقت‌ها خانم‌ها غر می‌زنند، گله می‌کنند، ابراز ناراحتی و خستگی می‌کنند، می‌گویند توان انجام کاری را ندارند، یا از دست بچه‌ها خسته شده اند و از این دست شکایات از آنها سر می‌زند. در بیشتر این مواقع همسران آنها شروع می‌کنند به ارائه راهکار و روش برای حل مسائل و مشکلات آنها. گاهی هم همسر را مورد قضاوت قرار می‌دهند. به او می‌خندند. می‌گویند آخر این هم کار است که تو از پس آن بر نمی‌آیی؟ در حالی که در بسیاری موارد خانم‌ها نیاز به راهکارندارند. نیاز به روش و قضاوت ندارند. آنها نیاز به حمایت و محبت دارند. نیاز به تشویق و همدلی. نیاز به تایید و دلگرمی. اگر مردی این نیاز را درک نکند و بدان پاسخ ندهد و برعکس با تمسخر یا بی حوصلگی دائمی با آن برخورد کند، به تدریج پشتیبانی همسرش را از دست خواهد داد. همسرش با وجود داشتن شوهر احساس تنهایی و فرسودگی می‌کند. او از درد دل با همسر سر باز می‌زند و همه چیز را در خود فرو می‌خورد.

توجه به  همسر، ضمانت خوشبختی
چندی پیش سوار تاکسی بودم. راننده تاکسی مرد محترمی بود که حدود ۶۰ سال سن داشت. با این وجود بسیار سر حال و شاد بود. او با همه مسافران خوش اخلاق بود و با نرمی و شادی برخورد می‌کرد. یکی از مسافران از او پرسید با وجود ترافیک و شغلی که معمولا خسته‌کننده است او چطور می‌تواند شاد و سرحال باشد. جواب آقای راننده واقعا برایم جالب بود. او گفت که رمز موفقیت در زندگی را یافته است. مسافران مشتاقانه پرسیدند این رمز چیست؟ و او گفت من چهار فرزند دارم. دو دختر و دو پسر که همه تحصیل کرده هستند. در حالی که هرگز به درس و مشق آنها رسیدگی نکرده‌ام. او گفت رمز موفقیت او این بوده که همیشه بشدت هوای همسرش را داشته و به او توجه و محبت خاص می‌کرده. رمز موفقیت او این بود که فقط و فقط نیازهای همسرش را برآورده می‌کرده و به او محبت و توجه زیادی داشته است. او گفت همسرش را همیشه خوشحال و راضی نگه می‌داشت و در عوض همسرش همیشه پر انرژی بوده و با تمام قوا به بچه‌ها و منزل و هر کار دیگری رسیدگی می‌کرده است. او می‌گفت زن‌ها توانایی‌های موازی دارند و می‌توانند چند کار را در منزل با هم مدیریت کنند. کافی است آنها را راضی و خوشحال وتحت توجه و محبت کافی نگه داری تا هر کاری از آنها بر بیاید. او معتقد بود اگر باطری قلب همسرتان  را شارژ نگه دارید می‌توانید  با ارامش به کارتان رسیدگی  و با خوشبختی  زندگی کنید. چون همسرش از جان و دل، بقیه امور را سرپرستی خواهد کرد. به نظر من حق با اوست. رمز موفقیت او می‌تواند رمز موفقیت بسیاری از مردها باشد.

رکسانا خوشابی کارشناس ارشد مشاوره بالینی

زیبــا شــو دات کام

باید ها و نباید ها در همسرداری یکی از مطالب منتشر شده در زیباشو دات کام است. می توانید عضو فید زیباشو باشید.

به دلیل محدود بودن و گاهی نادرست بودن منابع تحقیقی، نمی توان برآورد درستی از منفی یا مثبت بودن روابط دوستی یا آسیب های آن ارائه داد لذا تصمیم گیری در خصوص آزاد بودن این روابط را برعهده کارشناسان امر قرار می دهم، و تنها به بازگویی برخی نکات بسنده خواهم کرد

سال ها بود در کشور ما لزوم فرهنگ سازی در خصوص آموزش قوانین رانندگی و رعایت نکات ایمنی در صدر خبرها بود و تاکید بسیاری بر آن می شد، این تاکید نه تنها بخاطر آسیب ها و کشته های میلیونی بود که در اثر عدم رعایت قوانین به وجود می آمد بلکه نشان از کمبود آگاهی ها در سطح کلان را داشت.
خوشبختانه با افزایش این تاکید، مسئولان متوجه شده اند که صرف توقیف خودور و صدور جریمه های سرسام آور نمی توان راه صحیح استفاده از خودور و رعایت قوانین را به عموم مردم آموزش داد، لذا در این سال ها بستری فراهم شد تا تمامی نهادها با یک فرهنگ سازی و کوشش مناسب ابتدا به تقویت بنیان های اصلی بپردازند.
این بنیان های اصلی همان فرهنگ سازی از طریق مطبوعات، رسانه ها و …. بوده به طوری که حتی شاهدیم برای نهادینه شدن فرهنگ استفاده صحیح از خودرو و به حداقل رساندن آسیب ها لقب همیاران پلیس جوان را از هم اکنون به کودکان عطا می کنند که تاثیر بسیار زیادی در کاهش آسیب ها و افزایش سطح آگاهی مردم داشته است.

جا دارد از مسئولان بخاطر این فرهنگ سازی تشکر لازم را داشته باشیم، اما چرا این پروسه موفق در خصوص آسیب های اجتماعی به اجرا درنمی آید؟
چرا به جای سرکوب و بلوکه ساختن روابط، توجه اصلی به فرهنگ سازی معطوف نمی گردد؟
آیا جزء این بوده که برخوردهای خشن هیچ معظلی را حل نکرده و آسیب ها را به حدی زیادی افزایش داده است؟
آیا بهتر نیست به جای گشت های ویژه، همیاران اجتماعی جایگزین شوند و بدون برخوردهای خشن، آموزش را ارتقاء دهند؟
آیا نمی شود همانند فرهنگ سازی رانندگی در مطبوعات، رسانه ها و حتی کلاس های درسی و آموزشی، فرهنگ صحیح روابط ایجاد شده بین جنس مخالف را گنجاند؟

چرا نمی شود! تمامی این ها به یک بسترسازی نیاز دارد که به همت مسئولان و نهادهای آموزشی وابسته، می توان قدمی در راه جلوگیری از آسیب ها برداشت.

آیا با توجه به اینکه احتمال تصادف وجود دارد نباید از خودرو استفاده کنیم؟
اگر در کشوری اکثر خلاف ها با استفاده از خودروها انجام می شود آیا باید جلوی تولید خودرو را گرفت؟
جواب روشن هست “خیر”، این نوع وسیله نیست که خطرساز است بلکه نوع استفاده و رعایت نکردن برخی نکات ایمنی آسیب ایجاد خواهد کرد. خودرو در اصل یک وسیله آسیب زا نیست این نوع رانندگی و رعایت نکردن برخی اصول رانندگی هست که ما را در معرض خطر قرار می دهد.

سوال؟ اگرمن تمام نکات ایمنی را در رانندگی رعایت کردم ولی شخصی با بی احتیاطی به خودروی من زد چه؟
پاسخ: بله ممکن است وقتی وارد خیابان می شوید (وارد یک رابطه) اشخاصی ناآگاه برای شما خطرآفرین باشند ولی هرچه شما نکات ایمنی(هشت اقدام موثر) را رعایت کنید کمتر آسیب خواهید دید. اگر خودروی شما دارای کیسه هوا،بدنه قوی،وسایر نکات ایمنی باشد کمترین آسیب به شما وارد می شود.

هفت قانون و نکته ایمنی رانندگی و شباهت آن با قوانین روابط ایجاد شده بین دختر و پسر
(۷اقدام موثر)

۱) عدم نزدیکی بیش از حد به خودروی جلویی و رعایت فاصله قانونی
عدم نزدیکی و صمیمیت بیش از حد در روابط دوستی» هرچند وجود صمیمیت و اعتماد یکی از اصل های شکل گیری رابطه است اما نمی باید تمام تخم مرغ هایی خود را در یک سبد بچینیم. همان قدر که نزدیکی بیش از حد هیجان ایجاد می کند به همان اندازه نیز احتمال وابستگی بالاتر رفته و به شکل منفعلانه عمل خواهیم کرد.
وقتی فردی تمام سرمایه عشقی خود را وقف یکی دیگر می سازد،و آن فرد حکم زندگیش را دارد لذا وقتی آن فرد از او جدا شد تمام زندگیش را هم با خود خواهد برد

۲) توجه به علائم راهنمایی و رانندگی
توجه به علائم رفتاری-کلامی در طول رابطه» هر قدر هم طرف مقابلمان بازیگر خوبی باشد و نقش بازی کند بلاخره در برخی موقعیت های حساس، سرنخ های از خود واقعی نشان خواهد داد، اهمیت و توجه ویژه به این سرنخ های رفتاری_کلامی یکی از راه های شناخت طرف مقابل است.
مثال» شما با فردی آشنا شده اید که خود را بسیار باادب، متشخص و روشنفکر معرفی می کند و ظاهرا هم همین رفتارها را نشان می دهد، وقتی با شما به گفت و گو می پردازد از کلماتی مانند “بفرمایید..خواهش می کنم …” آنهم به صورت کاملا مودب استفاده می کند کافیست دقت کنید آیا او در تمام مکالمات تلفنی هم همین گونه است؟ آیا او در برخورد با دوستان نزدیکش هم همین گونه است؟ با پدر و مادر خود چگونه حرف می زند؟ اگر نوع لحن و حرف زدنش در تمام موقعیت ها یکی نباشد قدری باید در ادعایی که دارد شک کنید

۳)سرعت غیرمجاز ممنوع
عجله بیش از اندازه در رسیدن به هدف ممنوع» چه شما عاشق کسی باشید و چه او ادعا کند که عاشقتان است باید کاملا هوشیار باشید، هوشیار از اینکه با عجله و تنها با تکیه بر برخی رمانتیک بازی ها و کلمات عاشقانه وابسته نشده،عهد و پیمان نبسته و خود را در اختیار او قرار ندهید.

۴)قبل از مسافرت توجه به سلامت خودرو و معیانه فنی ضروری است
قبل از وارد شدن در چنین رابطه هایی مراجعه به یک روان شناس یا مشاور خانواده ضروری است، چه شما بخواهید با فردی ازدواج کنید و چه رابطه ای جهت شناخت داشته باشید می بایست قبل از هرچیز هردو به یک روان شناس مراجعه کنید تا ایشان با گرفتن تست ها و مصاحبه بالینی تشخیص دهد که آیا شکل گیری یا ادامه این رابطه به صلاح هست یا خیر.

۵) استفاده از “راهنما” و توجه به آن در پیچیدن به چپ و راست ضروری است
توجه و تعیین کردن هدف و مدت زمان رابطه قبل از واردشدن در آن الزامی است» گاهی هدف ازدواج است بنابراین لازم است دقیقا هدف از رابطه شناخت برای ازدواج بیان شده و مدت زمان آن نیز تعیین شود یعنی دختر و پسر دقیقا در طی مدت زمان معین شده با یکدیگر رابطه داشته باشند و لاغیر.

۶) کیسه هوا،ترمز ای بی اس،و بدنه قوی از امکاناتی هست که خودرو و خود شما را از آسیب های احتمالی می رهاند
داشتن اعتمادبه نفس لازم، توان “نه” گفتن، صبوری از مهارت هایی است که شما را از آسیب های احتمالی رابطه، رهایی می بخشد.

۷)برای افراد کمتر از ۱۸ سال گواهینامه رانندگی صادر نمی شود!
برای افراد کمتر از ۲۰ سال انتخاب همسر توسط وارد شدن در رابطه های دوستی معمولا با شکست همراه است، در این سن بسیاری از معیارها ناپخته بوده و فرد بیشتر در معرض آسیب قرار دارد.
..
…
کمربندها را ببندیم»»بدون تحلیل مناسب و مشخص ساختن هدف و صرفا برای تفریح هرگز وارد رابطه های دوستی (روابط دوستی رایج بین دختر و پسر) نشویم.

با سپاس فراوان از صابر حسین پور-روان شناس

زیبــا شــو دات کام

رعایت ۷ قانون رانندگی در روابط دوستی ضروری است! یکی از مطالب منتشر شده در زیباشو دات کام است. می توانید عضو فید زیباشو باشید.

طفلکی  مادر شوهر او، حتی اگر کار خاصی هم نکند عروسش به شدت آزرده و ناراحت عصبانی و ملتهب می‌شود و تا چند روز دمق است. یکی از دوستان من به رئیسش حساسیت دارد. تا رئیسش وارد اتاق می‌شود، دست و پایش را گم می‌کند و به عطسه می‌افتد. از‌ این دست حساسیت‌ها کم نیست. شما هم اگر افراد دور و بر خود را بررسی کنید، با انواع ‌این حساسیت‌های ناگفته و ناشناخته روبه‌رو می‌شوید.

یکی از بدترین انواع حساسیت، حساسیت به همسر و  کلمات و رفتارهای اوست؛ زیرا دیدار یک فرد خاص مانند مادرشوهر یا رئیس یا همسایه یا … همیشگی نیست، اما دیدار همسر، زندگی با او و قرار گرفتن در جوار او همیشگی است. چنین حساسیتی درست مانند‌ این است که کسی که به هلو حساسیت داشته و هر روز مجبور باشد چند هلوی آبدار درشت بخورد و هر بار بیش از قبل احساس خارش یا خفگی کند!

چگونه کلمات حساسیت‌زا را حذف کنیم

اینک که علل اصلی بیان کلمات حساسیت برانگیز را دانستیم، باید‌ این کلمات را از فرهنگ لغت خود حذف کنیم. اما چگونه؟ مدتی قبل فیلمی دیدم که موضوعش مربوط به دانش‌آموزان یک کلاس درس دبستانی بود که تا حدودی هم شلوغ و نافرمان بودند. معلم تصمیم‌ گرفت جای بچه‌های کلاس را تغییر دهد و به آنها دستور داد نیمکت خود را ترک کنند و روی نیمکت دیگری بنشینند. آنها اطاعت می‌کردند، اما قبل از انجام دستور، نظر خود را بدون‌ اینکه حالت غر زدن یا پرخاش داشته باشند، بیان می‌کردند. مثلاً یکی می‌گفت: اصلاً از آن نیمکتی که شما اصرار دارید آنجا بنشینم خوشم نمی‌آید. ‌این را می‌گفت، ولی می‌رفت و همان‌جا می‌نشست. یا نفر بعدی می‌گفت: من اصلاً دوست ندارم پهلوی فلانی بنشینم!‌ این را می‌گفت اما می‌رفت و همان‌جا پهلوی او می‌نشست. کاری که دانش‌آموزان آن فیلم انجام می‌دادند، در واقع نوعی ابراز وجود بود.

ابراز وجود، نوعی رفتار جرأت‌ آمیز است که به ما امکان می‌دهد با رعایت احترام دیگران و مراعات منافع خودمان، احساسات و نظر صادقانه‌ خود را بدون اضطراب و تشویش و متلک‌گویی بیان کرده و بدون انکار یا ضایع کردن حق دیگران حقوق شخصی خود را مطالبه کنیم. پس ابراز وجود، زورگویی، سکوت، پرخاش یا تحمل بی‌مورد نیست.

وقتی احساس و نظر منفی یا مثبت خود را بموقع و مؤدبانه مطرح می‌کنیم،‌ این احساسات در ما انباشته نمی‌شوند و نتیجتاً مدتی بعد مثل یک کوه آتشفشان منفجر نخواهند شد! در عین حال طرف مقابل هم با بازخوردی که از ما گرفته، فرصت و قدرت اصلاح خود را پیدا می‌‌کند و رفتار نامناسب یا نابجا، در او تثبیت نمی‌شود. همچنین وقتی ابراز وجود را بلد باشیم، دست به رفتارهای آب‌زیرکاهانه، پنهانی و به قول معروف از پشت خنجر زدن و گفتن کلمات آزاردهنده نمی‌زنیم. تجربه نشان می‌دهد بسیاری از نافرمانی‌ها و کارشکنی‌ها و بعضی از پشت سر حرف زدن‌ها یا حتی تهمت‌ها و سخن‌چینی‌ها، نتیجه ترس از ابراز وجود هستند؛ بدین صورت که فرد چون می‌ترسد حرف دلش را بگوید یا به هر دلیلی بلد نیست رودر‌رو نظرش را بیان کند، به ناچار آن را از راه‌های دیگر که به ظاهر امن‌ترند، بیان می‌کند.

بدین‌ ترتیب بعضی با اطاعت نکردن، برخی با کار ناقص، عده‌ای با گفتن کلمات حساسیت‌زا و عده‌ای هم با تخریب شخصیت دیگران، مخالفت یا نارضایتی خود را اعلام می‌کنند. به همین دلیل بهتر است والدین به فرزندانشان، مدیران به کارمندانشان و معلمان به شاگردهای‌شان و زن و شوهر‌ها به یکدیگر، اجازه ابراز وجود صحیح را بدهند.‌ این کار علاوه بر توانایی که برای ابراز کننده دارد، اطاعت بیشتر او را هم در پی داشته و از طغیان‌ها و نافرمانی‌های آتی جلوگیری خواهد کرد. احتمالاً لازم است خود ما به زیردستان یا افرادی که به نوعی ملزم به اطاعت از ما هستند و حتی به اعضای خانواده مان ابراز وجود صحیح را یاد بدهیم ( زیرا کس دیگری ‌این کار را نخواهد کرد!)؛ یعنی کمک کنیم ‌این افراد در کنار اطاعت بموقع، ابراز به‌موقع هم داشته باشند و بتوانند نظر و احساس خود را بیان کنند به این ترتیب، از شنیدن کلمات حساسیت‌زا و نامناسب و خشمگینانه در امان مانده و روابط‌مان سالم‌تر و کاراتر می‌شود.

کلمات حساسیت برانگیز

بین زن و شوهر، همین طور بین مادر و فرزند یا پدر و فرزند و خلاصه بین همه کسانی که رابطه نزدیک و صمیمانه دارند، ممکن است کلمات و رفتارهای حساسیت برانگیز وجود داشته باشد. گاهی حتی‌ این کلمات معنای بدی ندارند، اما طرف مقابل می‌داند که معنای پشت پرده آن واژه چیست و آن معنا از نظر او تحقیرآمیز، تمسخرآمیز، خشمگینانه، و به نوعی آزاردهنده است. برای مثال مادری بود که هر وقت به دخترش می‌گفت «عزیزم» معنی‌اش‌ این بود که «حالا چیزی نمی‌گویم اما بعدا حسابت را می‌رسم»، و دختر از شنیدن‌ این واژه به ظاهر محبت‌آمیز به گریه می‌افتاد. همچنین  پسری بود که هر وقت به پدرش می‌گفت «خوب» ، پدر عصبانی می‌شد و می‌گفت ‌این کلمه «خوب» که تو می‌گویی یعنی «خفه شو»!

شما هم در رابطه‌ای که با دیگران دارید جستجو کنید و ببینید کلمات حساسیت برانگیز شما و کلمات حساسیت‌زای دیگران به شما چه هستند؟‌ آیا می‌توانید آنها را فهرست کنید؟ دقت کنید که کلمات حساسیت‌زا در همه خانواده‌ها ثابت نیستند و از یک خانواده به خانواده دیگر یا از یک زوج به زوج دیگر متفاوت است.

علت ایجاد کلمات حساسیت زا
ایجاد کلمات حساسیت برانگیز، علل مختلفی دارد، اما مهم‌ترین آنها به شرح زیر هستند:
وقتی نمی‌توانیم صادقانه و منصفانه حرف دل خود را بزنیم و ناچاریم در قالب‌های دیگری منظورمان را برسانیم، از کلماتی استفاده می‌کنیم که به مرور برای طرف مقابل ناراحت کننده و حساسیت برانگیز می‌شود.
وقتی خشمگین و عصبانی هستیم اما می‌خواهیم خشم‌مان را پنهان کنیم، از کلمات حساسیت‌زا استفاده می‌کنیم.
وقتی خشم فروخورده و قدیمی و در واقع مسائل حل ناشده داریم و از قبل از دست کسی ناراحت هستیم، معمولا از کلمات آزار دهنده استفاده می‌کنیم تا همان قدر که خود ناراحتیم، او را هم آزار دهیم.
گاهی کلمات آزاردهنده را به جای شخص مورد نظرمان، به دیگران می‌گوییم و در واقع دق دلی خود را بر سر شخص بی‌گناهی تخلیه می‌کنیم.
گاهی هم چون روش‌های منطقی ابراز وجود را بلد نیستیم، از روش‌های آزاردهنده مانند متلک گویی، گفتن کلمات ناراحت کننده و مشابه آن استفاده می‌کنیم.
وقتی در درون خود، طرف مقابل را تحقیر و تمسخر می‌کنیم و ارزش کافی برایش قائل نیستیم، احساس ما در قالب کلماتی که حساسیت برانگیز هستند جاری می‌شود.
گاهی هم ما منظور خاصی نداریم و ‌این طرف مقابل ماست که از قبل نسبت به برخی کلمات یا عبارات شرطی‌شدگی منفی پیدا کرده و ‌اینک نیز نسبت به همان کلمات یا مشابه آن واکنش نشان می‌دهد.
همانطور که ملاحظه می‌کنید، اکثر‌ این موارد ریشه در یک چیز دارند، ‌اینکه ما نتوانسته‌ایم بموقع  و با روش‌های  درست، مناسب و منطقی مسائل‌مان را در روابط متقابل مطرح و حل کنیم.  نتوانسته‌ایم با روش مناسبی حرف دل خود را بزنیم و خود و نظرات خود را ابراز نماییم. نتوانسته‌ایم احساسات آزرده خود را کلامی و آنها را در زمان مناسب ادا کنیم. در نتیجه، خشم‌ها، ناراحتی‌ها، آزردگی‌ها و ناراحتی‌های فروخورده یا فعلی‌مان به صورت کلماتی خودنمایی می‌کنند که برای دیگران ناراحت‌کننده یا آزاردهنده‌اند.

رکسانا خوشابی روانشناس بالینی

زیبـا شـو دات کام

رابطه های حساسیت زا! یکی از مطالب منتشر شده در زیباشو دات کام است. می توانید عضو فید زیباشو باشید.

هیچ حرفی ندارید با هم بزنید
وقتی که شما و همسرتان می‌‌خواستید یکدیگر را بشناسید و تصمیم به شروع زندگی مشترک داشتید، هیچ‌گاه از حرف زدن با یکدیگر و بحث کردن راجع به بسیاری چیزها خسته نمی‌شدید. با هم حرف می‌زدید تا از این‌راه همدیگر را بشناسید و به نقاط مشترک بیشتری برسید. وقتی که چند سال از شروع زندگی می‌گذرد. به تدریج گفت و گو بین زوج‌ها کم می‌شود و با ورود کودکان به زندگی به حداقل می‌رسد؛ تا جایی که دیگر نمی‌توانند با هم حرف بزنند و یا نمی‌خواهند با هم حرفی بزنند و این شروع یک وضعیت بد و ناخوشایند است.

 احساس مورد سوء استفاده قرار گرفتن
وقتی که از سوء استفاده کردن سخن به میان می‌آید، مردم بلافاصله به یاد سوءاستفاده‌های فیزیکی می‌افتند؛ در حالی که این رفتار انواع مختلفی دارد، مثل سوء استفاده کلامی و عاطفی. هر عملی که در زندگی مشترک به طرفین ضرر و زیان وارد کند، باعث نابودی روابط بین آنها می‌شود. این ضرر و زیان می‌تواند به هر شکلی باشد و اگر شما احساس می‌کنید مورد سوء‌استفاده قرار گرفته‌اید، حتماً به یک مشاور مراجعه نمایید.

در میان گذاشتن احساسات با دیگران
بسیاری از زوج‌ها در طول زندگی مشترک خود دچار آشفتگی‌ها و ناراحتی‌هایی می‌شوند و می‌خواهند برای سبک کردن بار غم و اندوه درونی خود کسی را به عنوان هم‌صحبت برگزینند؛ کسی به غیر از همسرشان! این مسأله کاملاً طبیعی است و حتی در بیشتر مواقع باعث سلامت روحی روانی می‌شود. اما وقتی این مسائل را با جنس مخالف خود مطرح می‌کنید و این کار به یک عادت تبدیل می‌شود، به تدریج رابطه‌تان مشکل و رنگ دیگری می‌گیرد. شاید در مرحله اول هدف‌تان درد دل کردن باشد، اما همین شکایت کردن‌ها از همسرتان به کسی که او را امین خود می‌دانید، باعث ایجاد رابطه‌ای نزدیک بین شما می‌شود و این اتفاق برای زندگی مشترک‌تان بسیار خطرناک است. لذا بهترین کار این است که مشکل خود را به جای در میان گذاشتن با افرادی که فکر می‌کنید دلسوزتان هستند، با یک مشاور خانواده مطرح کنید و از او کمک بخواهید. این کار برای حفظ زندگی مشترک‌تان بسیار بهتر است.

دیگر دوست و رفیق هم نیستید
روابط رمانتیک و مهربانی‌ها در سال‌های نخست زندگی مشترک، کم‌کم فروکش می‌کنند برای حفظ ثبات زندگی لازم است زن و شوهر بیشتر از هر کس دیگری دوست و رفیق هم باشند. دوست داشتن یکدیگر برای ادامه زندگی ضروری است. داشتن علایق مشترک و یا دست‌کم احترام گذاشتن به علاقه‌ها و بی‌علاقه‌گی‌ها یکدیگر نیز بسیار مهم است. وقتی احساس می‌کنید وارد مرحله‌ای شده‌اید که دیگر همسرتان را دوست ندارید و دیگر نمی‌‌توانید او را دوست و یار خود بدانید، وارد مرحله خطرناکی از زندگی مشترک خود شده‌اید.

بی‌توجهی به نیازهای یکدیگر
اگر مهربانی‌ها و دلسوزی‌ها کمتر شده و دیگر مثل گذشته به نیازهای یکدیگر توجه نمی‌کنید و غفلت‌ها و بی‌اهمیتی‌ها آنقدر زیاد شده که ممکن است کم‌کم از هم متنفر شوید، اولین و مهم ترین قدم را بردارید و به همسرتان توجه بیشتری کنید تا او نیز به طور متقابل تغییری در رفتارش ایجاد کند و از بی‌توجهی‌هایش دست بردارد.
چند ایده خوب برای احساس خوشبختی و رضایت از زندگی مشترک:
 همسر خود را شاد نگه دارید: داشتن یک زندگی زناشویی موفق و شاد، یعنی داشتن روابط سالم. حفظ روابط سالم در زندگی گاهی بسیار دشوار می‌شود، اما به هر حال شدنی است و فقط به زمان و تلاش بیشتر نیاز دارد. با احترام گذاشتن به احساسات همسر خود شروع کنید. و از این راه روابط خود را سالم و شاد نگه دارید. تا جایی که می‌توانید با هم ارتباط برقرار کنید و با یکدیگر حرف بزنید و زندگی را برای یکدیگر آسان‌تر کنید.
 فداکاری و جان‌فشانی کنید: قبل از آنکه به فکر رضایت و خوشحالی خودتان باشید، به خوشحال کردن همسرتان اهمیت دهید. اگر کله‌شق هستید و نمی‌توانید برای همسرتان جان‌فشانی کنید، تحمل به وجود آمدن شرایط ناخوشایند و نارضایتی از زندگی مشترک‌تان را نیز داشته باشید. این جان‌فشانی‌ها گاهی اوقات بسیار کوچک هستند و ممکن است بی‌اهمیت به نظر برسند؛ اما ساده‌ترین گذشت‌ها و فداکاری‌ها نیز گام بزرگی در جهت خوشبختی و دوام زندگی مشترک خواهند بود.
 مهربان و انعطاف‌پذیر باشید: زندگی با همسرتان و وقت گذراندن در کنار او همواره با عادت‌هایی همراه است که گاه باعث برخی عادت‌ها مثل پر کردن سینک ظرفشویی از ظرف‌های کثیف یا رها کردن خمیر دندان با در باز در دستشویی، باعث عصبانیت و آزاردگی هر یک از زوج‌ها می‌شود و گاهی اوقات آنها را تا مرز دیوانگی عصبانی می‌کند؛ اما بهتر است به مسائل کوچک تحریک‌کننده اهمیت ندهید و آنها را تبدیل به معضلات بزرگ زندگی خود نکنید. اگر همسرتان عادتی دارد که باعث آزار شما می‌شود، اما این عادت باعث ناراحتی کس دیگری نمی‌شود، بهتر است تلاش کنید آن را نادیده بگیرید.
 مسئولیت‌ها را تقسیم کنید: بسیاری از زوج‌ها معتقدند که تقسیم وظایف خانه یکی از مهم‌ترین رازهای برخورداری از زندگی مشترک خوب و احساس خوشبختی است. البته شاید نتوان کارها و مسئولیت‌های خانه را به طور مساوی تقسیم کرد، اما باید مطمئن باشید که عدالت رعایت می‌شود و مسئولیت سنگین‌تری روی دوش یکی از زوج‌ها قرار ندارد. تقسیم وظایف خانه باعث می‌شود که رابطه شما محکم‌تر شود و احساس پیوستگی بیشتری کنید.
 با هم گفتگو کنید: در مورد تمام مشکلات با هم حرف بزنید. نگرانی‌ها و نظرات خود را برای شریک زندگی‌تان بازگو کنید و بگذارید راه حرف زدن بین شما همیشه باز باشد. اگر عدم اطلاع کافی از افکار همسرتان شما را آزار می‌دهد و منجر به احساس نارضایتی در زندگی می‌شود. با یک بحث کامل و بازگو کردن افکار و نظرات خود می‌‌توانید از این مشکل جلوگیری کنید. به همسرتان بگویید که چه چیزی ناراحت‌تان کرده است. خجالت نکشید و احساسات‌تان را به او بگویید به این ترتیب به او نزدیک‌تر می‌شوید و شانس شما در به وجود آوردن زندگی مشترک خوب و سالم قابل اصلاح نیستند. گاهی اوقات لازم است این تفاوت‌ها را بپذیرید و سعی در تغییر آنها نداشته باشید؛ چرا که فقط خودتان را آزار خواهید داد.
 به زندگی‌تان هیجان بدهید: برای آنکه زندگی مشترک‌تان شکل یکنواخت و تکرار به خود نگیرد، لازم است گاهی اوقات کمی هیجان را چاشنی آن کنید. این هیجانات و سرگرمی‌ها غیرقابل پیش‌بینی هستند و خستگی‌ها و ملالت‌های زندگی روزمره را از بین می‌برند. با انجام برخی کارهای سرگرم‌کننده و هیجان‌آور همسرتان را متعجب کنید؛ مثلاً یک هدیه بدون ‌مناسبت خاص به او بدهید و یا هر کار مثبت دیگری که انتظارش را ندارد. انجام دهید.
 تعادل نقاط منفی و نقاط مثبت: برای ثبات و تداوم یک زندگی مشترک لازم است نیازها و خواسته‌های همسرتان را درک کنید. اگر فکر می‌کنید که یکی از کارها و عادات شما باعث ناراحتی همسرتان می‌شود و روی او تأثیر منفی می‌گذارد، با برخی کارهای مثبت، ایجاد تعادل کنید. شما وظیفه دارید جو مثبتی در محیط خانوادگی خود به وجود آورید. برای این کار منتظر نباشید همسرتان نخستین گام را بردارد. خودتان پیشقدم شوید. برای آنکه دوست داشته شوید، باید برخی حالات و حرکات مثبت از خودتان بروز دهید تا همسرتان به خاطر آنها بیشتر جذب شما شود.

ماهنامه دنیای سلامت۷۷

زیبــا شــو دات کام

یخبندان در زندگی مشترک یکی از مطالب منتشر شده در زیباشو دات کام است. می توانید عضو فید زیباشو باشید.

حتماً می‌دانید که گفتگوی صادقانه و بی‌طرفانه و بدور از تعصب، می‌تواند مشکلات ما را با دیگران تا حدود زیادی حل کند. اما ناتوانی در روبه‌ روشدن آشکار و درست با احساسات، برخورد صادقانه نکردن با آن‌ها و به دنبال آن محکوم ساختن بی‌دلیل دیگران، جریان گفتگوها و صحبت‌های ما را با دشواری مواجه می‌کند و ممکن است بر کیفیت و سلامت روابط ما تأثیر نامناسب داشته باشد؛ در حالی که احساسات، قدرتمندتر از آنند که کسی بتواند آن‌ها را پنهان سازد و به طریقی خود را آشکار می‌کنند.
ممکن است بر لحن صدا، زبان بدن و حالات چهره‌ی ما اثر بگذارند و یا ممکن است به طعنه‌ زدن، پرخاش‌گری و ناشکیبائی بینجامد و رفتار ما را برای دیگران غیر قابل‌ پیش‌بینی کنند، که این خود باعث می‌شود بین ما و آن‌ها فاصله بیفتد.

نتایج بروز نیافتن احساس
بروز نامناسب احساسات، مانع خوب گوش دادن می‌شود. خوب گوش دادن، مستلزم کنجکاوی صادقانه درباره‌ی حرف طرف مقابل است. در حالی که احساسات پس رانده شده، توجه ما را به خودمان معطوف می‌کند. به جای این‌ که از خودمان بپرسیم حرف طرف مقابل چه معنا و مفهومی ‌دارد، در وجودمان صدائی می‌شنویم که می‌گوید: «از او به شدت خشمگین هستم»، یا «او به نظرات من توجهی ندارد.» بروز نیافتن احساسات، علاوه بر این‌که بخش مهمی ‌از «خودمان» را پنهان نگه می‌دارد، به دیگران هم صدمه می‌زند. زیرا آن‌ها را از نشان دادن واکنش در مقابل احساسات ما و ایجاد تغییر در رفتارشان محروم می‌کند.

چرا احساسمان را بروز نمی‌دهیم؟
طی تحقیقات انجام‌شده درباره‌ی گفتگوهای دشوار، دلایل متنوعی برای بروز نادرست احساسات، در جریان این نوع صحبت‌ها وجود دارد. گاهی از این نگرانیم که اگر از احساسات خود حرف بزنیم، دیگران را برنجانیم یا روابطمان با آنها خدشه‌ دار شود، یا نگرانیم خودمان در موقعیتی قرار بگیریم که برنجیم. بعضی‌ها مشکلشان این است که طرف مقابل احساساتشان را جدی نگیرد و یا حرفی بزنند که به شنیدنش علاقه‌مند نباشند و با مطرح نکردن احساسات خود، در حقیقت تلاش می‌کنند از این نوع مشکلات فاصله بگیرند. از طرف دیگر، اغلب ما با احساسات خود غریبه‌ایم؛ زیرا شناسائی احساسات کار آسانی نیست و اغلب پیچیده‌تر از حدی است که ما تصور می‌کنیم. به علاوه احساساتی که ما با آن‌ها مشکل داریم، ممکن است در لباس مبدل نیز بروز کنند و خود را در قالب احساساتی نشان دهند که برای ما قابل تحمل باشند. بعضی از ما به دلایل تربیتی، داشتن احساس را موضوعی طبیعی نمی‌دانیم و اسباب خجالت ماست. بعضی دیگر از ما تصور می‌کنیم آدم خوب عصبانی نمی‌شود، گریه نمی‌کند و یا غمگین نمی‌شود. برخی از ما آموخته‌ایم که احساسات دیگران مهم‌ تر هستند، شاید به این دلیل که تصور می‌کنیم شادی و خشنودی دیگران، بر خوشحالی ما برتری دارد و یا اگر مطابق احساس دیگران عمل نکنیم، آن‌ها از ما دلگیر می‌شوند و این برای ما عواقبی در پی خواهد داشت. مشکل دیگر، این است که داوری کردن را با ابراز احساس اشتباه می‌گیریم، در حالی که داوری کردن از احساس خشم، رنجش و ناراحتی ناشی می‌شود و باعث می‌شود طرف مقابل ما متوجه نشود که ما دقیقاً چه احساسی داریم و در تشخیص آن به اشتباه بیفتد. در نتیجه، با این نوع گفتگو نه تنها مشکلی حل نمی‌شود، بلکه این نوع قضاوت خود به ایجاد کدورت‌های جدید کمک می‌کند.

بخشش، دومین گام برای بهبود روابط
گرچه بخشودن اشتباهات دیگران در بهبود روابط ما با آن‌ها و حتا در رشد آن‌ها تأثیر بسزائی دارد، اما جالب است بدانید که بخشایش دیگران، تا چه اندازه بر روح و روان خود ما مؤثر و برای خود ما ضروری است!
به این دلیل بخشایش را به‌عنوان یکی از بهترین درمان‌ها، هم برای روح و روان خودمان و هم برای اصلاح و بهبود روابط توصیه می‌کنند. اگر چه کینه، بخشی از طبیعت انسان است، اما این حالت نه تنها سلامت روان، بلکه سلامت جسمی ما را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. این موضوع در یک مرکز روان‌شناسی بالینی با عنوان «عملیاتی برای بخشایش»، مورد بررسی قرار گرفت. طبق تحقیقات انجام شده، دکتر دین اورنیش، پزشک و محقق معروف آمریکائی، بخشایش را جایگزینی بسیار مناسب برای خشم و انتقام می‌داند. او می‌گوید: خودخواهانه‌ ترین کار برای خودتان بخشودن دیگران است. همچنین، تحقیقات حاکی از آن است که بخشایش، دست‌کم می‌تواند از دو طریق تأثیرات مطلوبی از خود به جای بگذارد. یکی کاهش استرس ناشی از عدم بخشایش (کینه‌ توزی) است که آمیزه‌ای از ترشروئی، عبوسی، خشم، خصومت، نفرت و ترس را ایجاد می‌کند. و این حالات تأثیرات فیزیولوژیکی خاصی مانند بالا بردن فشارخون و اختلالاتی همچون بیماری‌های قلبی- عروقی، اختلال در دستگاه ایمنی بدن و احتمالاً اختلال در کارکردهای دستگاه عصبی و حافظه از خود برجای می‌گذارند. از طرفی، در یک بررسی دیگر در این مرکز، حالات ۲۰ نفر که روابط شادی در زندگی داشتند، با حالات ۲۰ نفر دیگر که ارتباطات شادی نداشتند، مورد مقایسه قرار گرفت. هورمون کورتیزول- که کارکرد ایمنی بدن را مختل می‌کند- در گروه دوم میزان بیش‌تری داشت و این مقدار زمانی که از آنها خواسته می‌شد به روابط خود فکر کنند، افزایش پیدا می‌کرد. اورت ورتینگتون، مدیر اجرائی «عملیاتی در طلب بخشایش» می‌گوید: هرگاه کینه را به دل خود راه بدهید، خود را در معرض مسئله‌ی حاد جسمی قرار داده‌اید. براساس همین تحقیقات، معلوم شد افرادی که با دوستان، آشنایان و همسایگان خود ارتباط بهتر و بیش‌تر و مطلوب‌تری دارند، نسبت به دیگر افراد از سلامتی بیش‌تری برخوردارند و این، فایده‌ی دوم بخشایش است. همان‌طور که ملاحظه می‌کنید، باقی ماندن در کینه‌ورزی یا دلخوری، بیش از اطرافیان تأثیر منفی بر خود ما دارد.

بنابراین بهترین راه رهائی از کینه‌ها، این است که هر چه زودتر با گفتگو یا بخشودن، آن‌ها را از خود دور کنیم. راستش این کار باید در طول زندگی ما انجام شود و ربطی به سال جدید هم ندارد. اما حلول سال جدید، بهانه به دست می‌دهد تا این فرایند را راحت‌تر طی کنیم. از این بهانه، بخوبی استفاده کنید و سال را با نیت سلامتی جسم و روان خود و دیگران، با شادی و آرامش شروع کنید و تبرک دهید و قهرمان صلح امسال، شما باشید.

چند راهکار مؤثر برای بروز احساس
اول این‌که بدانیم نیازی نیست که احساساتمان منطقی و مستدل باشند، تا بتوانیم آن‌ها را مطرح کنیم. می‌توانیم فرض کنیم که احساسات خوب و بجائی نداریم، ولی در عین حال آن‌ها را بروز دهیم  طیف کامل احساسات خود را بیان کنیم. اگر در موضوعی احساس خشم، شرمندگی و قدرشناسی را با هم داریم، هیچکدام را قربانی دیگری نکنیم. این باعث می‌شود طرفین، یکدیگر را بهتر درک کنند  در بیان احساسمان، طرف مقابل را ارزیابی نکنیم، بلکه احساسات خالص خودمان را بدون داوری و سرزنش درباره‌ی طرف مقابل، با او در میان بگذاریم. برای انجام این کار، می‌توانیم جملات خود را با «من احساس می‌کنم» شروع کنیم. به این ترتیب کاملاً مشخص می‌شود که در محدوده‌ای شخصی حرف می‌زنیم. مثلاً به جای این‌که به همسرمان بگوئیم: «چرا در حضور بچه‌ها با من مشاجره می‌کنی»، به او بگوئیم: «وقتی در حضور بچه‌ها از من انتقاد می‌کنی، ناراحت می‌شوم و نگران واکنش آن‌ها هستم.»  انحصارگرانه برخورد نکنیم. اگر ما احساسات تندی داریم، خیلی احتمال دارد که طرف مقابل هم مشابه همین احساس را داشته باشد. هیچ دلیلی وجود ندارد که بروز احساسات را، تنها منحصر به خود بدانیم  و یک نکته‌ی مهم دیگر این‌که به دیگران نشان دهیم که حرفشان بر ما اثر می‌گذارد و احساسات آن‌ها، برای ما اهمیت دارد.

رکسانا خوشابی کارشناس ارشد مشاوره

زیبــا شــو دات کام

در سال جدید شما قهرمان صلح باشید یکی از مطالب منتشر شده در زیباشو دات کام است. می توانید عضو فید زیباشو باشید.

انواع گوش دادن
گوش دادن، خوب شنیدن و درک کردن نوعی مهارت است و این مهارت در ایجاد ارتباط خوب بسیار مؤثر است. گوش دادن سه نوع است:
گوش دادن رقابتی: گاه شنونده بیشتر از آنکه به صحبت‌های گوینده توجه داشته باشد، می‌خواهد نظرات خود را در مورد موضوع بیان کند و بی صبرانه منتظر یک مکث کوتاه گوینده است تا شروع به صحبت و استدلال کند.
گوش دادن منفعل: در این مواقع شنونده به صحبت‌های گوینده و درک نقطه نظر او علاقه دارد و آنها را درک هم می‌کند؛ ولی منفعل می‌ماند و آنها را تأیید نمی‌کند.
گوش دادن فعال یا بازتابنده: صحیح‌ترین و مؤثرترین شیوه گوش دادن است که در آن شنونده واقعاً به درک و فهم احساس، پیام، خواسته و دلایل گوینده علاقه‌مند است و قبل از اینکه واکنش نشان داده و پاسخ گوینده را بدهد، به پاسخ خود فکر می‌کند. این نوع گوش دادن در ایجاد یک ارتباط صحیح بسیار مؤثر است.

پیغام فرستنده و گیرنده پیغام
پایین بودن تن و حجم صدای گوینده  استفاده از کلمات مشکل و یا جزئیات غیرضروری که موضوع را پیچیده و درک آن را مشکل می‌کند  فراموش کردن هدف از صحبت  مغایرت زبان کلامی گوینده با زبان غیرکلامی او؛ مثلاً وقتی که فرد با خشم صحبت می‌کند، چهره‌اش بشاش و لبخند روی لبانش است!  توجه بیش از حد به واکنش طرف مقابل و یا دریافت معنای کلام  استفاده گوینده از روشی منحصر به فرد یا غیرمتعارف. در مواردی که فرستنده پیام به وضوح منظور خود را بیان می‌کند ولی شنونده نمی‌تواند آن را بفهمد، مشکل از شنونده است و ناشی از موارد زیر می‌باشد:  مشغولیت ذهنی شنونده یا خوب گوش ندادن  تمرکز روی چگونگی واکنش به صحبت‌های گوینده  فکر کردن به نظر شخصی خود در مورد صحبت‌های گوینده  ارزیابی سخنران یا قضاوت در مورد صحبت‌های او

مهارت گوش دادن
گوش دادن کار بسیار سختی است؛ زیرا مهارت‌های ارتباطی و وضوح گفتاری افراد، همچنین نیازها، خواسته‌‌ها و اهداف آنها از برقراری ارتباط اغلب با یکدیگر متفاوت است. انواع مختلف تعاملات و سطوح ارتباطی نیز به سختی آن می‌افزاید و آن را سخت‌تر می‌کند مانند کلیشه‌ها، حقایق، افکار، اعتقادات، احساسات و عواطف. تصویری که شنونده از نوع سطح ارتباطی گوینده دارد، در درک موضوع بسیار مؤثر است. وقتی نتواند نوع گفتار و هدف گوینده را از صحبت کردن دریابد، در واقع آنها در دو طول موج متفاوت قرار می‌گیرند. پس شنونده هنگام ارتباط با گوینده باید هدف از گفتار و ماهیت و سطح ارتباطی او را متوجه شود. با ارائه مثال‌های زیر، این موضوع را بهتر درک خواهید کرد:  راه خود را گم کرده‌اید و از یک غریبه راه را می‌پرسید  فرزندتان با گریه به سمت شما می‌آید  همسرتان دچار مشکل شده و از شما درخواست کمک می‌کند. در این موارد و موارد مشابه، عدم درک صحیح منجر به مشکل می‌شود؛ مثلاً وقتی همسرتان مشکل دارد و راجع به آن با شما صحبت و احساسات خود را بیان می‌کند، اگر شما فقط به وضعیت و چگونگی ایجاد مشکل توجه نشان دهید و احساسات او را نادیده بگیرید، در واقع با عدم توجه به سطح ناراحتی و نوع ارتباط او با مشکل، ناراحتش می‌کنید.

تفاوت گوش دادن و شنیدن
میان گوش دادن و صرفاً شنیدن کلمات و دریافت پیام گوینده، تفاوت اساسی وجود دارد. هنگامی که حرف‌های طرف مقابل خود را درک می‌کنید، در واقع احساسات و دیدگاه های او را درک کرده‌اید و گویی با چشمان او حقایق را دیده و با ذهن او موضوعات را متوجه شده‌اید. اگرچه ممکن است دیدگاه‌ها و نظرات شنونده متفاوت از گوینده باشد، ولی زمانی که به حرف‌های او گوش می‌دهد، با دیدگاه‌ها و نظرات او موضوع را برای خود حل و فصل می‌کند. برای داشتن یک ارتباط صحیح نباید فقط منفعلانه به حرف‌های طرف مقابل گوش داد، بلکه باید با او ارتباط برقرار کرد و نظرات خود را به طور فعال بیان نمود. همه ما با توجه به درک‌مان از گفته‌های طرف مقابل، واکنش نشان می‌دهیم و در بسیاری موارد بدون آنکه متوجه باشیم، سوءتفاهم‌های زیادی به وجود می‌آید. بنابراین اگر به روش فعال و بازتابنده به صحبت‌های طرف مقابل خود گوش دهید، بلافاصله متوجه سوءتفاهم خواهید شد و آن را برطرف خواهید کرد و این امر مزایای فراوانی دارد.

خوب گوش دهید
برای اینکه از هر نوع سوءتفاهمی جلوگیری شود و درک صحیحی از موقعیت و احساسات طرف مقابل داشته باشید، گاهی لازم است به دقت به صحبت‌های او گوش دهید و حتی خودتان را جای او بگذارید.  اغلب وقتی می‌دانید فرد مقابل به حرف‌های شما گوش می‌دهد و نظر خود را در آخر اعلام می‌کند، شما نیز با دقت بیشتری به حرف‌های او گوش می‌دهید.  وقتی گوینده متوجه شود که شنونده با دقت به حرف‌های او گوش می‌دهد، با استدلال و منطق سخن می‌گوید.  اختلاف نظرها و نقاط مشترک طرفین با یکدیگر مشخص می‌شود.  بازتاب آنچه می‌گوییم و آنچه می‌شنویم، ما را از شرایط یکدیگر آگاه می‌کند تا با فراهم آوردن فرصت برای یکدیگر بتوانیم به‌راحتی مشکلات را حل کنیم.  اگر بتوانیم دیدگاه فرد مقابل را درک کنیم، به‌سادگی او را از اشتباهاتش (چه از نظر دیدگاه و چه گفتار) آگاه خواهیم کرد و حتی می‌توانیم به نقاط ضعف خودمان نیز آگاه شویم.

برای شنونده خوب بودن
بهتر است بعد از شنیدن حرف‌های طرف مقابل، پیام و سخنان او را با توجه کلمات و درک خودمان از لغات تفسیر کنیم.  تکرار کلمات به صورت طوطی‌وار بسیار آزاردهنده است و مانع درک دقیق حرف‌های طرف مقابل می‌شود.  با توجه به هدف و منظور مکالمه و درک از سخنان گوینده، به آن واکنش نشان دهید.  حقایق  افکار و اعتقادات  احساسات و عواطف  نیازها و انگیزه  امیدها و انتظارات  به معنای تحت‌الفظی کلمات توجه نکنید، بلکه به احساس و نظر واقعی گوینده و مفهوم جملات او دقت کنید. به عبارت دیگر، معنای ظاهری واژه‌ها را فراموش کنید و به دنبال معنای واقعی آنها باشید که گوینده می‌خواهد آن را به شما برساند.
به سؤال‌هایی که از شما پرسیده می‌شود، به سرعت پاسخ دهید. ممکن است این پرسش فقط به نوعی گرفتن تأیید برای ادامه صحبت باشد. در مواردی که گوینده فقط برای بیان بیشتر احساساتش سؤال می‌پرسد، نیازی به پاسخ نیست؛ زیرا فقط می‌خواهد خودش را بیشتر مطرح و بیان کند.  هنگامی که سخنان گوینده به پایان رسید، زمان آن است که پاسخ مناسب داده و واکنش صحیحی نشان دهید. فقط یک شنونده نباشید، بلکه سعی کنید فعالانه در گفت‌وگو شرکت کنید.  اگر متوجه منظور فرد نشدید، از او بخواهید منظور خود را طور دیگری بیان کند و یا اگر حرف‌های او را اشتباه متوجه شده‌اید، اجازه دهید به روش دیگری آن را بیان کند تا سوءتفاهم برطرف شود.  شنیدن به روش فعال، در برخی موقعیت‌ها بسیار دشوار است؛ مثل زمانی که فرد عصبانی است و یا صدمه دیده و یا برای بیان احساسات خود با مشکل روبه‌روست. این روش به‌خصوص در مواردی که روابط برای شما اهمیت دارد، بسیار مؤثر خواهد بود.
با گوینده ارتباط چشمی برقرار کنید و از نگاه کردن به جای دیگر یا انجام کار دیگر خودداری ورزید. در مواردی که با او موافق هستید، با تکان دادن سر او را تأیید کنید.  همدلانه به طرف مقابل گوش دهید و سریع قضاوت نکنید و به نظرات او احترام بگذارید؛ حتی اگر مخالف نظر شما باشد.

مجله دنیای سلامت

زیبـا شــو دات کام

هنر گـوش کردن یکی از مطالب منتشر شده در زیباشو دات کام است. می توانید عضو فید زیباشو باشید.