باید ها و نباید ها در همسرداری

بسياري از دخترها قبل از ازدواج، در انتظار جواني سوار بر اسب سپيدند كه بيايد و آنها را بربايد و با محبت و عشق تا پايان عمر خوشبختشان كند! مردي محكم و قوي و دوست داشتني كه بتواند آنها را حمايت كند و در فراز و نشيب زندگي، هر جا كه لازم باشد آرامش و آسايش آنها را تضمين كند و به آنان دلگرمي بدهد. اما متاسفانه اتفاقي كه در زندگي بسياري از  زن و شوهرها رخ مي‌دهد اين گونه نيست. در زندگي واقعي، هم زن و هم مرد نياز به محبت و حمايت همديگر دارند. در زمان ما زن و شوهر هر دو كار مي‌كنند، هر دو در كارهاي منزل مشاركت دارند، هر دو بار زندگي را بر دوش مي‌كشند. با اين همه  باز هم احساس  زنان، چندان تغيير نكرده است. آن‌ها با آن كه گاه مانند مردان تلاش مي‌كنند و حتي بيش از پيش به كار و فعاليت براي خانواده مشغولند، اما همچنان نياز به محبت و توجه دارند. نياز به حمايت و پشتيباني. نياز به درك شدن و همدلي.

متاسفانه در جريان زندگي روزمره، اين نياز اساسي زنان پاسخ نمي‌گيرد و از آن بدتر اين كه گاه موضوع برعكس مي‌شود و اين خود شوهرها هستند كه ناخواسته اسباب ناراحتي همسرانشان را فراهم مي‌كنند و سلامت رواني آنها را به خطر مي‌اندازند. در اين جا مي‌خواهيم به برخي از رفتارهايي اشاره كنيم كه شوهرها ناخواسته بر عليه همسرانشان انجام مي‌دهند و بدون اين كه متوجه باشند آنها را آزار مي‌دهند.

البته منظور ما اين نيست كه زن‌ها هرگز شوهرانشان را آزار نمي‌دهند و باعث رنج و ناراحتي يا افسردگي آنها نمي‌شوند. چون در هر زندگي مشتركي، به هر حال آزارها و آسيب‌هاي ناخودآگاه يا آگاهانه‌اي وجود دارد كه بهتر است هم زن و هم مرد، هر چه زودتر از بروز آن خودداري نمايند.

زورگويي به جاي توافق و درك متقابل
مردهايي كه در دراز مدت، مي‌خواهند خواسته‌هاي خود را با زورگويي و بدون گرفتن توافق همسرانشان به كرسي بنشانند، پس از مدت كوتاهي خواهي نخواهي همسرانشان را دچار بيماري‌هاي روان تني يا افسردگي مي‌كنند. منظور از بيماري‌هاي روان تني برخي بيماري‌هاي عصبي است كه در جسم هم نمود پيدا مي‌كند. مانند برخي ناراحتي‌هاي گوارشي يا ناراحتي‌هاي قلبي، و متاسفانه حتي برخي از انواع سرطان. مرداني كه ناآگاهانه با شريك زندگي‌شان ناعادلانه، بي صداقت، يا توام با زورگويي رفتار مي‌كنند، در سال‌هاي بعد شاهد بيماري‌هاي جسمي يا رواني همسرانشان خواهند بود. روش برخورد درست با شريك زندگي، زورگويي و اعمال قدرت يا قدرت نمايي نيست. بلكه قانع سازي با استفاده از عقل و منطق و محبت است. اگر مردي نتواند با استفاده از منطق و محبت، همسرش را قانع كند تا كاري را انجام بدهد (يا ندهد) با اعمال زور نيز او را وادار به انجام آن كار نخواهد كرد و اگر هم اين اتفاق بيفتد، و بتواند با توسل به زور كاري را به همسرش تحميل كند، در آينده عواقب خشم‌هاي فروخورده و ناراحتي‌هاي عميق همسر دامنگير او مي‌شود. كليد حل اختلاف نظرها ظلم نيست، با درك متقابل و خود را به جاي همسر قرار دادن و فهم احساس او، با محبت و نرمي و منطق مي‌توان خيلي چيزها را تغيير داد.

 بي احترامي، توهين، تحقير
بي احترامي، توهين، تحقير، تمسخر، زير سوال بردن و همه رفتارهايي از اين دست، نه تنها رابطه بين  دو نفر را متزلزل مي‌كند بلكه معمولا در روابط آثار غير قابل جبران بر جاي مي‌گذارد. اكثر انسان‌ها، نمي‌توانند اين رفتارها را فراموش كنند. چون آنها را با شخصيت خود مرتبط مي‌كنند و گمان مي‌كنند طرف مقابل براي آنها ارزش و احترامي قائل نيست و آن‌ها را دوست ندارد. اگر چنين رفتارهايي جلوي ديگران و فرزندان بروز كند، بر شدت آن افزوده مي‌شود و فراموش كردن آن هم سخت‌تر مي‌شود. اگر همسر، جواب توهين و تمسخر و تحقير را با همين رفتارها و كلمات بدهد محيط خانواده متشنج مي‌شود و مشاجرات و دعواها به درازا مي‌كشد. اگر همسر پاسخ و واكنشي نشان ندهد و ناراحتي و خشم خود را در دراز مدت فرو بخورد، نه تنها شاهد بيماري‌هاي مختلف در او خواهيم بود بلكه به تدريج عشق و محبت او نيز تحت الشعاع خشم و احساس ناامني او قرار خواهد گرفت و جز گلي پژمرده از وجود او باقي نخواهد ماند. بديهي است زندگي با يك گل پژمرده، هر كسي را پژمرده خواهد كرد.

طرفداري بي مورد از خانواده
گرچه احترام به خانواده طرفين وظيفه هر زن و مردي است، اما گاهي تاييد رفتارهاي غلط خانواده‌ها و دخالت‌هاي بيجاي آنها باعث دلخوري و آزار زن يا شوهر مي‌شود. اگر مردي بخواهد هميشه حق را به خانواده‌اش بدهد و به خاطر خانواده خود، همسر را طرد كند يا زير سوال ببرد در واقع رابطه زناشويي خود را مورد تهديد قرار داده و كم كم محبت همسر آزار ديده‌اش را از دست خواهد داد. بسياري از زن‌ها گمان مي‌كنند وقتي همسرشان از خانواده‌اش طرفداري مي‌كند يا به خاطر حرف والدين اش، او را آزار مي‌دهد يا وادار به انجام كاري مي‌كند، مقصر خانواده همسر هستند. در حالي كه اين طور نيست. چه زن و چه مرد بالغ، بايد بتواند بين همسر و خانواده اش تعادل ايجاد كند. بايد بتواند بموقع آنها را به هم واگذارد و به موقع و بجا وارد موضوع شود. بايد بتواند تعصب را كنار بگذارد وبا درك بيشتر و منطق غني تر رابطه حسنه بين آن دو ايجاد كند. طرفداري بيجا از هر كس كه باشد، موضع او را تضعيف مي‌كند و باعث مي‌شود ديگران به او بي اعتماد شوند. اگر دختر يا پسري نمي‌تواند بين خانواده و همسرش تعادل برقرار كند و با انصاف و عدالت وارد موضوع شود در واقع هنوز به بلوغ رواني و عاطفي نرسيده است و بايد هر چه زودتر درمان شود و رشد كند. متاسفانه بسياري از اين همسران نابالغ وجود دارند كه سال‌ها با همين عدم بلوغ به زندگي مشترك  ادامه مي‌دهند و بهاي اين نابالغي شان را همسرو حتي فرزندانشان مي‌پردازند.

عدم مشاركت دادن در تصميمات مهم زندگي
زن و شوهر بايد تا جايي كه امكان دارد، در كارها با هم مشورت كنند و تصميم گيري‌ها را با توافق همديگر انجام دهند. اگر تخصص هر دو آنها براي گرفتن يك تصميم، اندك است و به حد نصاب اخذ يك تصميم معقول و منطقي نمي‌رسد لازم است با متخصص موضوع مشورت كنند نه اين كه با خودخواهي، خواسته غير منطقي خود را به ديگري تحميل كنند. رفتارهاي خودخواهانه، براي كسي كه در دراز مدت قرار است با ما باشد حتي اگر به بيماري مبدل نشود، موجب دلخوري و كينه مي‌شود. چنين دلخوري و كينه‌اي براي رابطه اي كه قرار است محبت آميز باشد، آفت سنگيني به حساب مي‌آيد. متاسفانه فرهنگ برخي از آقايان و حتي تربيت آنان به گونه اي است كه گمان مي‌كنند بايد به تنهايي تصميم بگيرند و به تنهايي معاملات بزرگتر و مهم تر را انجام دهند و بدين ترتيب نه تنها به همسر خود احساس بد بي مصرف بودن يا نداشتن نقش مهم در زندگي را القا مي‌كنند بلكه خود نيز از داشتن كسي كه در جمع آوري اطلاعات مفيد به آنها كمك كند محروم مي‌كنند.

عدم حمايت و بي محبتي
بعضي وقت‌ها خانم‌ها غر مي‌زنند، گله مي‌كنند، ابراز ناراحتي و خستگي مي‌كنند، مي‌گويند توان انجام كاري را ندارند، يا از دست بچه‌ها خسته شده اند و از اين دست شكايات از آنها سر مي‌زند. در بيشتر اين مواقع همسران آنها شروع مي‌كنند به ارائه راهكار و روش براي حل مسائل و مشكلات آنها. گاهي هم همسر را مورد قضاوت قرار مي‌دهند. به او مي‌خندند. مي‌گويند آخر اين هم كار است كه تو از پس آن بر نمي‌آيي؟ در حالي كه در بسياري موارد خانم‌ها نياز به راهكارندارند. نياز به روش و قضاوت ندارند. آنها نياز به حمايت و محبت دارند. نياز به تشويق و همدلي. نياز به تاييد و دلگرمي. اگر مردي اين نياز را درك نكند و بدان پاسخ ندهد و برعكس با تمسخر يا بي حوصلگي دائمي با آن برخورد كند، به تدريج پشتيباني همسرش را از دست خواهد داد. همسرش با وجود داشتن شوهر احساس تنهايي و فرسودگي مي‌كند. او از درد دل با همسر سر باز مي‌زند و همه چيز را در خود فرو مي‌خورد.

توجه به  همسر، ضمانت خوشبختي
چندي پيش سوار تاكسي بودم. راننده تاكسي مرد محترمي بود كه حدود 60 سال سن داشت. با اين وجود بسيار سر حال و شاد بود. او با همه مسافران خوش اخلاق بود و با نرمي و شادي برخورد مي‌كرد. يكي از مسافران از او پرسيد با وجود ترافيك و شغلي كه معمولا خسته‌كننده است او چطور مي‌تواند شاد و سرحال باشد. جواب آقاي راننده واقعا برايم جالب بود. او گفت كه رمز موفقيت در زندگي را يافته است. مسافران مشتاقانه پرسيدند اين رمز چيست؟ و او گفت من چهار فرزند دارم. دو دختر و دو پسر كه همه تحصيل كرده هستند. در حالي كه هرگز به درس و مشق آنها رسيدگي نكرده‌ام. او گفت رمز موفقيت او اين بوده كه هميشه بشدت هواي همسرش را داشته و به او توجه و محبت خاص مي‌كرده. رمز موفقيت او اين بود كه فقط و فقط نيازهاي همسرش را برآورده مي‌كرده و به او محبت و توجه زيادي داشته است. او گفت همسرش را هميشه خوشحال و راضي نگه مي‌داشت و در عوض همسرش هميشه پر انرژي بوده و با تمام قوا به بچه‌ها و منزل و هر كار ديگري رسيدگي مي‌كرده است. او مي‌گفت زن‌ها توانايي‌هاي موازي دارند و مي‌توانند چند كار را در منزل با هم مديريت كنند. كافي است آنها را راضي و خوشحال وتحت توجه و محبت كافي نگه داري تا هر كاري از آنها بر بيايد. او معتقد بود اگر باطري قلب همسرتان  را شارژ نگه داريد مي‌توانيد  با ارامش به كارتان رسيدگي  و با خوشبختي  زندگي كنيد. چون همسرش از جان و دل، بقيه امور را سرپرستي خواهد كرد. به نظر من حق با اوست. رمز موفقيت او مي‌تواند رمز موفقيت بسياري از مردها باشد.

ركسانا خوشابی كارشناس ارشد مشاوره بالينی

زیبــا شــو دات کام