با فرشته های خود لحظاتی ناب بسازید

كودكان منابعي غني از عشق و پاكي و خلوصند. آنها مي‌توانند دوستاني صادق و مهربان باشند. مي‌توانند معلماني باشند كه صميميت و صداقت را به ما ياد مي‌دهند. مي‌توانند شادي حقيقي و معنويت را به ما يادآوري كنند و برايمان به ارمغان بياورند. اما ما از آنها اين هدايا را نمي‌خواهيم! ما از صميمي شدن با آنها مي‌ترسيم و اغلب از آنها دوري مي‌كنيم يا سر آنها را با اسباب بازي‌هاي متعدد گرم مي‌كنيم. اما آيا اسباب بازي براي آنها كافي است؟!

فرشتگان خانه از ما چه مي‌خواهند؟
به راستي كودكان  از ما بزرگترها چه مي‌خواهند؟ اسباب بازي‌هاي گران قيمت ؟ كلاس‌هاي آموزشي فانتزي و گران؟ لباس‌هاي مارك‌دار ؟ رفتن به مسافرت‌هاي پرهزينه و شهربازي‌هاي افسانه‌اي؟ شايد هر يك از اين چيزها مدت زمان كوتاهي فرزندان ما را به خود مشغول كنند. اما هر كودكي خيلي زود از اين چيزها خسته مي‌شود. چيزي كه كودكان از مادر و پدر خود مي‌خواهند داشتن لحظاتي  است كه در كنار آنها با صميميت و همدلي سپري شود. آنها نياز دارند در پرتوي احساس نزديك و عميقي كه والدين به آنها دارند به سطحي سالم و رضايت بخش از اعتماد به نفس و عشق به خود برسند. در واقع آنچه كودكان لازم دارند اين‌هاست: كودكان مي‌خواهند  احساس دوست داشتني بودن و ارزشمند بودن كنند.  مي‌خواهند احساس كنند در زندگي ما تأثيري مطلوب دارند.  مي‌خواهند همانطوري كه هستند احساس خوب بودن و دوست داشتني بودن كنند.

مي خواهند احساس كنند كه ما به آنها افتخار مي‌كنيم و آرزو نكنيم كه‌ اي كاش آن‌ها بچه‌هاي ما نبودند. گذراندن لحظه‌هاي پر عمق و صميمانه  با فرزندانمان به آنها نشان مي‌دهد كه برايمان مهم است كه  عشق ما را نسبت به خودشان به وضوح و با قدرت احساس كنند. متأسفانه براي بسياري از پدر و مادرها ساده تر است كه براي بچه‌هايشان اسباب بازي تازه بخرند تا اين كه بخواهند وقت صرف او كنند و يا جلوي او بايستند و نه بگويند و لحظه‌هايي از صداقت، رك گويي، صميميت، عشق و نزديكي را با او سهيم شوند.

در حاليكه آنچه احساس ارزشمند بودن به فرزندان ما مي‌دهد عشق است، نه اسباب بازي. متأسفانه هنگامي كه اسباب بازي و اشيا را جانشين عشق خودتان مي‌كنيد و به بچه‌ها مي‌دهيد، به آنها ياد مي‌دهيد كه اين اشيا و دارايي‌ها هستند كه براي آنها خوشبختي واقعي به ارمغان مي‌آورد نه عشق و صميميت. منظور از صميميت، دروني‌ترين، عميق‌ترين، شخصي‌ترين و خصوصي‌ترين چيزهاي درون وجود  هر انسان است به همين دليل صميميت واقعي، تجربه‌اي از ارتباط ميان دروني‌ترين و شخصي‌ترين بخش  وجود انسان‌ها با انساني ديگر است. تجربه صميميت، با كودكان هنگامي اتفاق مي‌افتد كه روح شما روح آنها را لمس كند. بچه‌ها تشنه صميميت و نزديكي با والدين شان هستند. آن‌ها به وقت و توجه كامل شما نياز دارند. هنگامي كه حتي چند دقيقه، تمام توجهتان را به بچه‌هايتان جلب مي‌‌كنيد، آن‌ها احساس مهم بودن مي‌كنند و اين بدين معناست كه  آن كه و آن چه هستند و آن چه براي گفتن دارند ارزشمند است. هنگامي كه ده دقيقه از توجه كامل و عشق خودتان را بي هيچ حواس پرتي به بچه‌هاي‌تان مي‌دهيد، درست مثل اين است كه روح او را از عشق خود پر كرده ايد.

با بچه‌هايتان بنشينيد و به درون قلب آنها نگاه كنيد. به دقت به سخنان او گوش دهيد. روح خاص، ويژه و منحصر به فردي را كه او در خود دارد را كشف كنيد و بدانيد كه هيچ كس ديگري مثل او در اين دنيا وجود ندارد او انساني منحصر به فرد و ممتاز است. باربارا دي آنجليس مي‌گويد: «بچه‌ها امانت و وامي هستند كه از طرف خداوند به ما داده شده است. توجه كنيد كه دقيقاً چه كسي به سوي شما فرستاده شده تا از او مراقبت و مواظبت كنيد».

كودكان و لحظه‌هاي اعجاز
كودكان به طور فطري و غريزي مي‌دانند كه چگونه براي خودشان لحظه‌هاي نابي بسازند. آن‌ها در «اكنون» زندگي مي‌كنند و اين هنر را دارند كه زندگي تكراري را پر از اعجاز و عجايب ببينند و با اين ديد، و با روحيه خاص و منشي كه دارند مي‌توانند ساده‌ترين، معمولي‌ترين و پيش پا فتاده‌ترين مسائل را با اعجازهمراه كنند. اگر دوست داريد در زندگي‌ تان لحظه‌هاي ناب بيش تري را احساس كنيد از يك بچه بخواهيد شما را به دنياهاي دروني خودش ببرد. اگر توجه كنيد متوجه مي‌شويد كه بچه‌ها مدام از شما مي‌خواهند كه به دنياي سحرآميز و اعجاب انگيز آن‌ها وارد شويد اما شما هميشه اين دعوت را رد مي‌كنيد. شما مي‌توانيد با آنها بنشينيد و با هم راجع به دوستان، افكار و احساسات آنها صحبت كنيد. مي‌توانيد با آنها به ابر‌ها نگاه كنيد و از داخل آها اشكال عجيب و غريب در بياوريد. مي‌توانيد همراه با آن‌ها  به گربه‌هايي كه در خيابان با هم بازي مي‌كنند نگاه كنيد و پيش خودتان تصور كنيد كه الان به هم چه مي‌گويند. با آنها راجع به فيلم‌ها، كارتون‌ها و غذاها و رنگ‌هاي مورد علاقه‌تان حرف بزنيد و لحظاتتان را مانند لحظه‌هاي آنها پر از اعجاز و شگفتي كنيد.

بچه‌ها و تخليه هيجانات
به كودكان اجازه دهيد احساسات و افكار خودشان را تمام و كمال حس كنند و با آن‌ها تماس داشته باشند. بچه‌ها به‌ طور غريزي، راه تخليه عاطفي و احساسات  ناخوشايند خود را  بلدند. آنها بلدند احساسات بد خود را حس كنند و با آنها در تماس باشند و سپس آنها را تخليه كنند. آن‌ها گريه مي‌كنند و چند دقيقه ديگر خوشحالند و به شما لبخند مي‌زنند. عصباني مي‌شوند و آشوب به پا مي‌كنند و نيم ساعت بعد يادشان مي‌رود كه از چه مساله‌اي عصباني بوده اند. متأسفانه ما بزرگسال‌ها هستيم كه سعي مي‌كنيم بچه‌ها احساسات و عواطفشان را در خود سركوب كنند. به آنها مي‌گوييم نبايد ناراحت باشند، يا مثلاً مي‌گوييم آدم كه سر اين موضوع احمقانه گريه نمي‌كند. يا چرا اين  قدر مي‌خندي؟! يا  دليلي نداره كه عصباني باشي….، با اين  حرف‌ها ما آنها را از لحظه‌هايي كه با درد  يا شادي و شادماني شان تجربه مي‌كنند به زور بيرون مي‌كشيم. بگذاريد فرزندتان احساس بد يا خوب  خودش را حس كند. به او كمك كنيد كلماتي براي احساسش پيدا كند و آنرا بيان و تخليه كند. به كودكان  نشان دهيد كه احساسشان را درك مي‌كنيد و مي‌دانيد از درون چه حسي را تجربه مي‌كنند. آنها معمولا كمكي لازم ندارند فقط اجازه دهيد راحت باشند و احساسشان را تجربه كنند و به آنها نشان دهيد، كه از اين كه آنها در درد و رنج اند ناراحت هستيد. همين، كافي است. سعي نكنيد تظاهر كنيد، آنها را لوس بار بياوريد يا رها كنيد. فقط  همراه و با آنها «باشيد». بچه‌هايتان را تشويق كنيد كه دفترچه شخصي يا دفترچه خاطرات داشته باشند. هنگامي كه افكار و احساسات خود را راجع به يك روز يا اتفاقي كه رخ داده مي‌نويسيم  اين فرصت به ما داده مي‌شود كه دوباره آنها را مرور كنيم و  بطور دقيق‌تري به آنها توجه نماييم و مطالبي بياموزيم.

دفترچه خاطرات مثل دوستي خاص، ويژه و محرمانه است. خروجي‌اي براي احساسات و عواطف بچه‌ها. اگر بچه‌هايتان كوچكتر از آن هستند كه خواندن و نوشتن بلد باشند مي‌توانيد از آنها بخواهيد افكار و احساساتشان را براي شما بيان كنند و حتي تصاويري را برايتان نقاشي كنند كه به موازات كلمات و واژه‌هايي كه براي احساساتشان به كار مي‌برند در توصيف احساسات آنها به آنها كمك كند. همين كه سن شان بالاتر مي‌رود قادر خواهند بود از توانايي نوشتن خودشان،  مانند خودكاوي و تعمق كردن در خود، بهره ببرند.

نمي‌ دانم داستان مادري را كه به تازگي صاحب دومين پسر خود شده بود شنيده‌ايد يا نه؟
داستان از اين قرار است كه يك شب وقتي مادر به اتاق بچه كوچكتر نزديك مي‌شود مي‌بيند كه پسر اولش كه سه ساله است نزديك گهواره برادر كوچولوي خود ايستاده و به آن موجود كوچكي كه در گهواره خوابيده است خيره شده است. مادر  مي‌بيند كه برادر بزرگتر روي سر برادر تازه متولد شده خم مي‌شود و با لحني اسرارآميز به او مي‌گويد  دادش كوچولو،  منم، برادرت. به من بگو خدا چه شكليه؟ چون من يواش يواش داره يادم مي‌ره! مادر متوجه مي‌شود كه برادر بزرگتر اين را درك مي‌كند كه برادر كوچكترش به تازگي از دنياي روح و معنويت، دنيايي كه ديگر برادر بزرگتر، آن را  به سختي  به ياد مي‌آورد آمده است. دنيايي كه برادر بزرگتر به تدريج تماس خود را با آن از دست مي‌دهد زيرا روز به روز بيشتر با جسم فيزيكي و نقش‌هاي مذكر و مردانه‌اي كه مي‌بايست ايفا مي‌كرد آشنا مي‌شد. در اين مكالمه محرمانه و پنهاني او به اميد برقراري و تماس مجدد با حقيقتي كه هر روز تماسش را با آن بيش از پيش از دست مي‌داد از برادر كوچكش كمك خواسته بود. به بچه‌هايتان در جايگاه معلمان و آموزگاران و موهبت‌هاي زندگي خود خوش آمد بگوييد. به آنها اجازه دهيد كه يافتن معنا و مفهوم زندگي در لحظه را به شما ياد بدهند و اگر شما هم فراموش كرده‌ايد كه خدا چه شكلي است از يك كودك بخواهيد به شما كمك كند تا بتوانيد دوباره خدا را به ياد بياوريد…

بچه‌ها متصل به منبعي از بصيرت، عشق و خودآگاهي

كودكان ما، فقط فرزندان ما نيستند. آنها گاه مشوق و مربي‌هاي ما هستند و درس‌هاي آموزنده‌اي براي ما به همراه دارند. گاهي حقيقت را به ما نشان مي‌دهند و گاه زخم‌هاي ما را التيام مي‌بخشند. آنها مانند فرشتگاني هستند كه همواره در حال تجربه كردن عشق بي‌قيد و شرط اند و گويي به كل جهان هستي متصل‌ اند. تا زماني كه ما بزرگترها عقايد و باورهاي شخصي خودمان را به آنها تحميل نكرده‌ايم، واقعيت و غير واقعيت را براي آنها تعريف نكرده‌ايم، و ذهن آنها را با نظرات شرطي شده خودمان شرطي نكرده‌ايم، آنها معنويت ذاتي و حقيقي را با خود دارند.

با سپاس از ركسانا خوشابي كارشناس ارشد مشاوره باليني

زیبــا شــو دات کام