چگونه با فرزندمان دوست شويم؟

همه ما تداوم وجود خويش را در فرزندان‌مان جستجو مي‌كنيم. آنان ميوه شيرين درخت حيات و ثمره تمام رنج و تلاش ما در زندگي اين جهان مي باشند، آنها آيينه وجود خود ما هستند كه افكار، رفتار و روش هاي تربيتي درست يا غلطي را كه در مورد آنان به كار برده ايم، منعكس مي سازند. هرگز فراموش نكنيد كه بايد فرزندانمان را براي زماني غير از زماني كه خود در آن زندگي مي كنيم، تربيت نماييم. جامعه اي كه از خيلي جهات با اجتماع كنوني ما تفاوت دارد.زبان فرزندان خود را بياموزيم، زيرا شخصيت ما ثمره گذشته است و آنان متعلق به آينده هستند.

اصول برقراري ارتباط سالم با فرزندان:
1) فرزندان خود را همان طوري كه هستند بپذيريد و از مقايسه آنان با ديگران خودداري كنيد.

2) علاقه خود را به صورت جملات شيرين و شيوه هاي غيركلامي‌ محبت آميز به او ابراز كنيد.

3) با كودكان با زبان كودكي سخن بگوييد و در قالب بازي ها با آنها ارتباط برقرار كنيد.

4) با احترام و تشويق در فرزندانتان ايجاد امنيت رواني و انگيزه مثبت كنيد.

5) فاصله روحي خود را با درد دل كردن و تعريف خاطرات كودكي با فرزندانتان كم كنيد.

6) الگوي شخصيتي فرزندان خود باشيد و بدون كلام رشد معنوي را در آنان تقويت كنيد.

7) اشتباهات فرزندان خود با بزرگواري، بدون پرده دري و ايجاد جسارت در آنها رفع نماييد.

8) به او دستورندهيد و نام فرزند خود را با احترام  به ويژه در حضور ديگران صدا كنيد.

9) دادن هديه‌هاي كوچك و مناسب، به بهانه‌هاي مختلف به آنان. به صورتي كه آنها را پرتوقع نسازيد و براي هر كار كوچكي از شما انتظار پاداش و جايزه نداشته باشند.

10) فاصله سني خود را با فرزندانتان در ذهن خود به حداقل برسانيد تا بتوانيد زمينه‌هايي براي صحبت دوستانه فراهم كنيد و او به راحتي مانند يك دوست نزديك مسائل دروني خود را با شما مطرح كند. بدين منظور از روش عدد طلايي استفاده نماييد.

عدد طلايي ارتباط با فرزندان: عددي است كه بايد از سن خود كم كرده و به سن فرزند خويش اضافه نماييد تا بتوانيد به راحتي با وي ارتباط صميمانه برقرار كنيد : سن فرزند- سن خويش /2=عدد طلايي

اصول تربيتي فرزندان
فرزندان ما آنچه را كه مي بينند ياد مي گيرند، نه آنچه را كه مي شنوند. بنابراين به جاي نصيحت و بايد و نبايد هاي تحكم آميز تربيتي بايد خود الگوي تربيتي فرزندانمان باشيم. بهترين شيوه و موثر ترين راه تربيت فرزندان و اولين مرحله تربيت شروع از خود است.

1- فرزندان خود را با سختي و محروميت آشنا كنيد، تا داراي روحي قوي و محكم شوند.

2- در مقاطع دشوار در كنارش باشيد و با او هم دردي كنيد، اما او را به خود وابسته نسازيد.

3- در موقع انتقاد شخصيت وي را زير سوال نبريد، بلكه عمل ناپسند او را مطرح كنيد.

4- توقعات و انتظارات خود را به صورت دقيق و در حد توان او برايش توضيح هيد.

5- اهميت وي را در خانواده به او تفهيم كنيد تا در حفظ و رشد شخصيت خود بكوشد.

6- نسبت به دوستان فرزند خود حساسيت و شناخت بالايي داشته باشيد. زيرا گرايش او به پذيرش در گروه همسالان و مشابهت با آنان، از عوامل اصلي تربيت نوجوانان است.

7- با توجه به شخصيت هر كودك تنبيه او شكل و مراحل خاص خودش را دارد. مانند (محبت، كنايه، نصيحت، گذشت، محروميت و… كه تنبيه بدني آن هم به صورت ضعيف، آخرين مرحله مي‌باشد)

8- پرهيز از روش فرزند سالاري در تربيت (تربيت گل خانه‌اي) كه نتيجه‌اي جز پرورش فرزنداني پرتوقع، ضعيف، زودرنج و شكننده در برابر حوادث زندگي را نخواهد داشت.

9- ايجاد حس مسووليت و اعتماد به نفس در فرزندان با تعيين وظايف آنان در خانواده.

10- شناخت محدوديت‌ها و كشف استعداد كودك و ايجاد زمينه رشد و بروز خلاقيت در او.

ماهنامه دنياي زنان

زیبــا شــو دات کام