زایمان در آب

1x1.trans زايمان در آبعمل زایمان در آب بسیار ساده است. برای کاهش درد زایمان طبیعی، مادر درون حوضچه‌های استریل آب قرار می‌گیرد و در صورتی که احساس آرامش کند، برای تولد نوزاد نیازی نیست از آب بیرون بیاید و زایمان به صورت طبیعی درون آب انجام می‌شود. نوزاد در طول ۹ ماه در مایع داخل رحم مادر رشد کرده است، بنابراین به راحتی با آب ارتباط برقرار می‌کند و زایمان بدون هیچ مشکلی درون آب انجام می‌شود.

بیشتر افراد در آب احساس خوب و آرامی دارند و کمتر کسی پیدا می‌شود که با قرار گرفتن در آب احساس آرامش نکند. شاید به این خاطر باشد که زندگی تمام انسان‌ها در رحم درون مایع، آغاز می‌شود و این آشنایی اولیه با آب در طول زندگی با ما همراه است. نطفه در سه روز اول، از حدود ۹۷ درصد و جنین در ۸ ماهگی از ۸۱ درصد آب تشکیل شده است و بدن یک انسان بالغ را ۵۰ -۷۰ درصد آب تشکیل می‌دهد که این مقدار بسته به میزان بافت چربی متفاوت است. نوزاد تازه متولد شده قبل از اینکه بتواند راه برود یا بنشیند، به طور طبیعی با آب آشنا است و قبل از یادگیری شنا، سال‌های اول زندگی می‌تواند زیر آب دست و پا بزند و شنا کند و با چشمان باز، دور و اطراف خود را ببیند و زمانی که نیاز به هوا و تنفس داشته باشد، به طور طبیعی روی آب بیاید و نفس بکشد؛ اما به نظر می‌رسد انسان با گذشت زمان، این غریزه را از دست می‌دهد و در صورت عدم یادگیری شنا در آب غرق می‌شود. از هزاران سال پیش تاکنون برای سهولت زایمان و کاهش درد زنان از آب استفاده می‌شود. خوابیدن و نشستن در آب گرم موجب آرامش می‌شود. ترشح هورمون استرس در بدن کاهش می‌یابد و تولید اندورفین که مهار‌کننده درد است، افزایش پیدا می‌کند. استرس ترشح نورآدرنالین و کاتکول آمین‌ها را افزایش داده و بالا رفتن این هورمون‌ها موجب افزایش فشار خون و مانع کار زایمان می‌شود.

مزایای زایمان در آب
زنانی که در آب زایمان می‌کنند، نسبت به سایر افراد، کمتر نیاز به آرام‌ بخش و مسکن دارند. در واقع آب درد را تسکین می‌دهد. در تحقیق روی زنانی که برای اولین بار زایمان انجام ‌دادند، مشخص شد که فقط ۲۴ درصد آنها مسکن استفاده کرده‌اند؛  اضطراب و استرس کاهش می‌یابد و کاهش استرس موجب کاهش درد و افزایش اعتماد به نفس در توانایی زایمان می‌شود.  شناور بودن در آب، به تغییر موقعیت مادر کمک می‌کند و موجب می‌شود، با انقباضات رحم، راحت‌ تر کنار بیاید و آن را تحمل کند.  زایمان در آب، خطر پاره شدن بافت بین مهبل و مقعد را کاهش می‌‌دهد و از آنجایی که انعطاف‌پذیری بدن در آب بیشتر است، واژن کاملاً باز شده و برای خارج شدن سر نوزاد نیاز به پارگی بافت بدن نیست. شناور بودن در آب گرم، بدن را تحریک می‌کند و تولید هورمون ضد درد (اندورفین) افزایش می‌یابد.  در صورت عدم رضایت، هر زمان که احساس ناراحتی کنید، می‌‌توانید از آب خارج شوید و در خشکی زایمان کنید.  چه کسانی نمی‌توانند از این شیوه استفاده کنند:  مادرانی که به بیماری دیابت، بیماری قلبی، کلیوی و نیز به بیماری هرپس مبتلا باشند.  ابتلا به بیماری فشار خون بالا و یا پره‌اکلامپسی  نوزاد بسیار کم‌ وزن و کوچک که در دوران بارداری به خوبی رشد نکرده باشد.  در صورت دو یا چند قلو بودن نوزادان  در صورتی که با پا به دنیا بیاید به طور طبیعی نوزاد با سر به دنیا می‌آید.

آمار مرگ و میر نوزادان
در سال ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ تحقیقی در انگلیس صورت گرفت که نشان داد از ۴۰۳۲ تولدی که در آب انجام شد، حتی یک نمونه مرگ هم گزارش نگردید. در میان سال‌های ۱۹۸۵- ۱۹۹۹، بیش از ۱۵۰۰۰۰ تولد در آب گزارش شده است و از میان آنها، حتی یک نمونه مرگ در اثر تنفس نادرست و دیرهنگام گزارش نشده است. فقط در سال‌‌های اولیه‌ای که این شیوه استفاده می‌شد، به دلیل سهل‌انگاری و زیر آب ماندن بیش از ۱۵ دقیقه، یک نوزاد دچار خفگی شد که آن هم در کالبدشکافی ریه‌های این نوزاد آب پیدا نشد و دلیل مرگ جدا شدن جفت از دیواره رحم مادر و بندناف گزارش شد. به طور کلی تمامی پزشکان توصیه می‌کنند بهتر است به محض اینکه نوزاد به دنیا آمد، آن را از آب بیرون بیاورید.

گروهی از زنان نگران ابتلا به عفونت هستند. در واقع، هیچ منبع علمی وجود ندارد که نشان دهد زنانی که در آب زایمان می‌کنند، بیشتر در معرض ابتلا به عفونت هستند. تمیز نگه داشتن و استریل بودن تجهیزات و لوازم زایمان، به عدم عفونت مادر کمک می‌کند. در انگلستان تحقیقی روی ۵۴۱ زایمان در آب انجام شد که در هیچ‌کدام از آنها هیچ نوع عفونت جدی وجود نداشت. در طول زایمان ماما یا پزشک، باید دائم دمای آب را چک کنند.

مدت زمان ماندن نوزاد زیر آب
در ایالات متحده آمریکا، پزشکان بعد از ده ثانیه نوزاد را از آب بیرون می‌کشند. از نظر فیزیولوژیکی، جفت، اکسیژن مورد نیاز کودک را تأمین می‌کند و هرگز نمی‌توان پیش‌بینی کرد که چه مدت بعد از جدا شدن جفت از نوزاد، جریان اکسیژن متوقف می‌شود. بنابراین بهتر است بعد از اینکه نوزاد به دنیا آمد برای دقایقی در آغوش مادر رها شود. بند ناف نیز انتقال اکسیژن لازم به نوزاد را تضمین می‌کند. درجه حرارت آب: درجه حرارت آب باید به گونه‌ای باشد که مادر در آن احساس آرامش کند. (معمولاً بین ۳۵ -۷/۳۷ درجه سانتیگراد مناسب است). دمای آب نباید بیشتر از ۳۸ درجه سانتیگراد باشد، زیرا دمای بدن مادر بالا می‌رود و ضربان قلب نوزاد افزایش می‌یابد. بهتر است زمانی که مادر درون آب است. مقدار زیادی آب بنوشد و روی صورت و گردن او آب خنک اسپری شود. می‌توان از یک پارچه نمناک و خنک نیز استفاده کرد و آن را روی صورت و گردن او قرار داد.
چه چیزی مانع از تنفس نوزاد در زیر آب می‌شود: زایمان در آب آنقدر ساده و راحت است که همین سادگی، سوالات زیادی ایجاد می‌کند. طی پنج سال گذشته، از این روش در بسیاری از بیمارستان‌های آمریکا استفاده می‌شده و بسیاری از خبرنگاران و نشریات به ریز و جزئیات این موضوع پرداخته‌اند.

بسیاری از روزنامه‌های آمریکا در سال‌های اولیه رواج این شیوه زایمان در تیتر خود با فونت درشت می‌نوشتند: «زایمان آبکی» و یا «نوزادی که درست بعد از تولد شنا کرد» و … اما اولین و ساده‌ ترین پرسشی که در ذهن نقش می‌بندد، تنفس نوزاد است، عوامل متعدد و طبیعی، در جلوگیری از استنشاق آب توسط نوزاد، در اولین لحظه تولد، دخالت دارند. اکسیژن مورد نیاز در دوران جنینی از جفت و از طریق بند ناف، تأمین می‌شود. اما جنین از هفته دهم به بعد، با حرکت دادن عضلات بین دنده‌ای و دیافراگم یک الگوی منظم و موزون شروع به تمرین تنفس می‌کند. مایعات ریوی داخل ریه جنین وجود دارند که از لحاظ شیمیایی به مایعات معده شبیه هستند. این مایعات وارد دهان جنین شده و بلعیده می‌شوند. مقدار بسیار کمی از مایع آمنیوتیک در رحم مادر وجود دارد. ۲۴- ۴۸ ساعت قبل از شروع دردهای زایمان، مقدار پروستاگلاندین از جفت به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد که منجر به کاهش و یا توقف حرکات تنفسی جنین می‌گردد. (FBM) یا به تعویق افتادن کار عضلات دیافراگم و عضلات بین دنده‌ای، جریان خون به اعضای حیاتی بدن از جمله مغز، افزایش می‌یابد. زمانی که نوزاد به دنیا می‌آید، هنوز مقدار پروستاگلاندین زیاد است و عضلات تنفسی به راحتی فعالیت نمی‌کنند. یکی دیگر از عواملی که دانشمندان معتقدند که بر این نیز موضوع مؤثر است، درجه اختلاف دما است.

درجه حرارت آب نزدیک به درجه دمای بدن مادر است و همین شباهت مانع از تشخیص نوزاد در ایجاد و درک تغییرات می‌شود. هر چقدر دمای آب پایین‌تر باشد، نوزاد کمتر برای نفس کشیدن تحریک می‌شود. یکی از دیگر نکات مهم که به آن توجه نمی‌شود، این است که آب و مایعات داخل ریه جنین هر دو هیپرتونیک هستند؛ بنابراین حتی اگر آب وارد دهان نوزاد هم بشود، نمی‌تواند داخل ریه شود؛ زیرا هر دوی این مایعات سنگین و متراکم‌اند و نمی‌توانند با یکدیگر در یک جا جمع شوند. به این موضوع نیز توجه داشته باشید که نوزاد به دنیا آمده از طریق بند ناف به مادر متصل است. حنجره تحت پوشش گیرنده‌های چشایی قرار دارد و تعداد این گیرنده‌ها، پنج برابر بیشتر از گیرنده‌های روی زبان می‌باشد؛ بنابراین به محض اینکه ماده‌ای از حنجره بگذرد، گیرنده‌های چشایی فعال و حنجره به طور خودکار بسته شده و آب به جای اینکه استنشاق شود، بلعیده می‌شود. خداوند این واکنش را در تمامی نوزادان گذاشته است تا به آسانی از شیر مادر تغذیه کنند. بعد از ۶ – ۸ ماهگی این ویژگی به طور مرموزی ناپدید می‌شود. نوزاد آنقدر باهوش است که می‌تواند تشخیص دهد که چه ماده‌ای در گلوی او است و فرق میان شیر مادر، شیر گاو و مایع آمینوتیک را تشخیص دهد.

نوع تنفس و طریقه خوردن غذاهای مختلف مادر با توجه به تنوع آن تغییر می‌کند. تمامی این عوامل منجر می‌شود تا کودکی که درون آب به دنیا می‌آید، تا زمانی که از آب گرفته می‌شود، نفس نکشد و نفس کشیدن او همانند زمانی باشد که داخل رحم مادر است و به محض اینکه از آب گرفته می‌شود، شروع به نفس کشیدن می‌کند. به عبارت دیگر، به محض اینکه نوزاد از آب گرفته و متوجه تغییر محیط می‌شود، یک سری از تغییرات شیمیایی و هورمونی و پاسخ‌های فیزیکی درون بدن او رخ می‌دهد و شروع به تنفس می‌کند. در واقع، اتفاقات مختلفی در بدن نوزاد رخ می‌دهد. عملکرد گردش خون جنین به گردش خون نوزاد تبدیل می‌شود. ریه‌ها برای اولین بار، اکسیژن را تجربه می‌کنند. دانشگاه‌ها و مراکز پزشکی، سال‌هاست که به دانشجویان خود آموزش می‌دهند که اولین، نفس نوزاد به فشار عبور از مجرای زایمان بستگی دارد و سپس در قفسه سینه بر اثر فشار خلائی ایجاد می‌شود که برای پر شدن این خلاء، نوزاد شروع به تنفس می‌کند. البته در حال حاضر دانشمندان دریافته‌اند که این موضع صحت نداشته و هیچ خلائی وجود ندارد. روی نوزادی که در آب به دنیا می‌آید، مکانیسم‌های بالا، اتفاق می‌افتد و منتظر می‌ماند تا از آب گرفته شود و تنفس طبیعی خود را آغاز کند.

تحریریه دنیای سلامت

زیبــا شــو دات کام

موضوعات مرتبط

شما میتوانید دیدگاهتان را بنویسید
آخرین ارسال های انجمن
عنوان آخرین ارسال های انجمن پاسخ بازدید آخرین ارسال


۲ دیدگاه برای “زایمان در آب”

  1. علی می‌گه:

    رها عشقم ؟ خوبی عجیجم؟

    [پاسخ]

  2. راگو می‌گه:

    زایمان در آب شیوه بسیار طبیعی و خوبی ست برای کودک و مادر.
    قبل از این کار ، حتمن مادر توسط یک جراح متخصص معاینه شود برای اینکه معلوم شود که آیا مادر میتواند یک زایمان طبیعی داشته باشد یا احتیاج به سزارین دارد. واین بستگی به اندازه پلویس دارد.
    در ضمن حتمن یک زایشگاه و جراحش باید در رابطه با این زایمان اماده باشند که اگر در صورت مشکل و بدنیا نیامدن طبیعی کودک ، بتوانید هر چه سریعتر مادر را به زایشگاه برای سزارین ببرید.

    [پاسخ]

دیدگاهتان را بنویسید :

Current day month ye@r *

Host by Abtin Web | Designed by: Mohammad Bina | Thanks to Mehdi Bina | SiteMap in XML